tag:blogger.com,1999:blog-17265923647778141292012-02-17T04:49:00.670+08:00Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comBlogger261100tag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-53019426216783327232008-02-18T14:32:00.002+07:002008-02-18T15:33:26.639+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />(၁)<br />“နင္ငါ႔ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ တစ္သက္လံုးမွတ္မိေနမွာလား ”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“မွတ္မိေနမွာေပါ႔၊ ငါတစ္သက္လံုးေမ႔မွာမဟုတ္ဘူး။ နင္ေရာ”</span><br />“ငါ႔ဘ၀မွာ ဘယ္မိန္းကေလးနဲ႔ ထပ္ေတြ႔ေတြ႔ နင္႔ေလာက္ေတာ႔ ခ်စ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး ... အဲဒါကို ငါေသေသခ်ာခ်ာ သိတယ္”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“တစ္ကယ္ေတာ႔ ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ကံၾကမၼာက ဒဏ္ခတ္လိုက္တာပါ .... ဆံုဆည္းခြင္႔ေပးခဲ႔ၿပီးမွ ျပန္ခြဲပစ္ရက္တယ္ ... ငါ နင္နဲ႔ ေတြ႔ခြင္႔ရခဲ႔လို႔ ကံေကာင္းတယ္လို႔ မေျပာခ်င္ဘူး .... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ က်န္ရွိေနမဲ႔ ငါ႔ဘ၀တစ္ခုလံုး အလြမ္းေတြနဲ႔ ၿပီးဆံုးသြားရမွာေလ“</span><br />“ငါ နင္႔ကို ေပးခဲ႔တဲ႔အခ်စ္ေတြအတြက္ နင္ဂုဏ္ယူႏုိင္ပါတယ္ဟာ ... ႏွလံုးသားက သိပါတယ္”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ငါနင္႔ကို လြမ္းေနမယ္ေနာ္”</span><br />“ငါယံုပါတယ္တယ္ ... ငါလည္းနင္႔ကိုလြမ္းေနမွာပါ”<br /><br /><br />(၂)<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ေမာင္ .. ကြ်န္မကို ထြက္သြားခြင္႔ျပဳပါ”</span><br />“ေမာင္သိတယ္ ... တစ္ေန႔ ဒီလိုေန႔မ်ိဳးေရာက္လာမယ္ဆိုတာ ... ဒါေပမဲ႔ ေမာင္ အဆင္သင္႔မျဖစ္ေသးဘူး ငယ္”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ေမာင္ဘယ္ေတာ႔မွ အဆင္သင္႔ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး .. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေမာင္က ငယ္႔ကို ခ်စ္တယ္ေလ။ အဲဒါကို ငယ္ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္ ... ဒါေပမဲ႔ ေမာင္ရယ္ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ဆိတ္ ဆန္းၾကယ္ပါတယ္ ”</span><br />“ငယ္ ေမာင္႔ဆီက ဘာလိုခ်င္လဲ ... ေမာင္အကုန္ေပးႏိုင္ပါတယ္ ... ေမာင္႔ဆီမွာ ငယ္မႀကိဳက္တာရွိရင္ ေျပာ .. ေမာင္ျပင္မယ္ ... ေမာင္႔ကို ထားမသြားပါနဲ႔ငယ္ရယ္”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ငယ္ ဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီေမာင္ ... ေမာင္ ငယ္႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သိတယ္ ... ဒါေပမဲ႔ ငယ္႔ႏွလံုးသားက ေမာင္႔ကို မခ်စ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး ... ၾကာရင္ ေမာင္ဘဲ ပို ခံစားရမွာ ... ငယ္႔ကို ခြင္႔လႊတ္ပါ”</span><br />“ေမာင္႔အခ်စ္က ငယ္႔အတြက္ ဘာလိုေလေသးရွိခဲ႔လို႔လဲဟင္ .. ေမာင္ ငယ္႔စိတ္တိုင္းက် အကုန္ေနေပး လုပ္ေပးခဲ႔တာဘဲ”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“အခ်စ္ဆိုတာ အဲဒါေတြနဲ႔ မဆိုင္မွန္း ငယ္လည္း ေနာက္က်ၿပီးမွ သိခဲ႔ရလို႔ပါ”</span><br />“ေကာင္းပါၿပီ ... ေမာင္ေနခဲ႔ပါ႔မယ္ .. တစ္ခ်ိန္က ထားခဲ႔တဲ႔ သံေယာဇဥ္ေတြကို အသိအမွတ္ျပဳရင္ ခုေမာင္႔ေရွ့ကေန ထြက္သြားေပးပါ ငယ္ .. ဒီတစ္ခါက်တဲ႔ ေမာင္႔မ်က္ရည္ေတြကို ငယ္႔ကို မျမင္ေစခ်င္ဘူး ... ငယ္ ေမာင္႔ေရွ႔ကေန ထြက္သြားေပးပါ ... ”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ေမာင္ အရမ္းမခံစားပါနဲ႔ေနာ္ ... ေမာင္နဲ႔သင္႔ေတာ္တဲ႔သူ တစ္ေယာက္ေတာ႔ ေပၚလာအံုးမွာပါ ... ငယ္႔ကို နားလည္ေပးပါ”</span><br />“နားလည္မူဆိုတဲ႔စကားကို ထပ္မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔လား ငယ္ရယ္ .... နားလည္မူေပးႏိုင္တိုင္းလဲ အခ်စ္ဆိုတာ မရႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား .. ဒီသင္ခန္းစာကို ငယ္သင္ေပးၿပီးသြားၿပီေလ .. ထပ္မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔ ... ခုေလာေလာဆယ္ ေမာင္တစ္ေယာက္ထဲေနခ်င္တယ္ ငယ္ ... ”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ေမာင္႔ရဲ့ ငယ္႔အေပၚထားတဲ႔ သံေယာဇဥ္ေတြကို ငယ္ တစ္ဘ၀လံုးမွတ္မိေနပါမယ္”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">“ဒီ႔အတြက္ေတာ႔ ေက်းဇူးမတင္ပါရေစနဲ႔ ငယ္”<br /><br />(၃) အပိုဒ္ (က)<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ကို အရမ္းရက္စက္တယ္ ဟန္နီ႔ကို မသနားဘူး .. ဟန္နီ႔ရဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို မ်က္ကြယ္ျပဳႏိုင္တယ္ေနာ္ ....”</span><br />“ကို ဟန္နီ႔ကုိ သတိရလို႔ ျပန္လာေတာေပါ႔ ... ဟန္နီ႔အေပၚမွာ ကို ဒီေလာက္ရက္စက္ခဲ႔တာေတာင္ ဟန္နီေလး ကို႔ကို ခြင္႔လႊတ္ႏိုင္တာ ကို အရမ္းအ႔ံၾသမိတယ္ ... ၿပီးေတာ႔ ကို႔ရင္ထဲမွာလည္း ဟန္နီ႔ရဲ့အခ်စ္ေၾကာင္႔ တုန္လွဳပ္ေနမိပါၿပီ ... ခု ကိုျပန္လာတာ ဟန္နီ႔အေပၚမွာ အခ်စ္ေတြေပးဖို႔ပါ ... ဟန္နီ ခြင္႔လႊတ္တယ္ေမာ႔လား ... ”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ဟန္နီ ကို႔ကုိ အရမ္းခ်စ္တယ္ ... အဲဒီစိတ္နဲ႔ဘဲ အရာရာကို ခြင္႔လႊတ္ႏိုင္ခဲ႔တာ .. ဒါေပမဲ႔ ကို ဒါကို အခြင္႔ေကာင္းယူတယ္ ... ”</span><br />“ခု ခ်ိန္ကစၿပီး ကိုျပင္ပါ႔မယ္ ... ဟန္နီ႔ကို အယင္ကထက္ ပိုၿပီးဂရုစိုက္မယ္ ... ေနာ္”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ဟန္နီ႔အိမ္က ကိုနဲ႔ သေဘာမတူဘူး ... အဲကိတ္စၥေၾကာင္႔ ကိုနဲ႔ တစ္ေန႔ ေ၀းရလိမ္႔မယ္ .. ဟန္နီ အိမ္ကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ဘူး ... အဲဒါလည္း ကိုႏွိတ္စက္ခဲ႔လို႔ဘဲ .. ဟန္နီငိုခဲ႔ရတာေတြကို သူတို႔သိလို႔ သေဘာမတူေတာ႔တာ ... ”</span><br />“ကို႔ကို ခြဲမသြားဘူးမဟုတ္လား ....”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ကို႔ကို ဟန္နီေလးကစၿပီး မခြဲသြားဘူးလို႔ ကတိေပးခဲ႔တာ လြယ္လြယ္ေလး မဟုတ္ဘူး ... အဲဒါကို မသိဘူးလား ...”</span><br />“ဒါဆို ကိုႀကိဳးစားၾကည္႔မယ္ေနာ္ .. ဟန္နီေလးအိမ္နဲ႔စကားေျပာၾကည္႔မယ္ .... ”<br /><br />(၃) အပိုဒ္(ခ)<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ဟန္နီ႔အိမ္က ကိုနဲ႔ သေဘာလံုး၀တူမွာမဟုတ္ဘူး ... ကို႔အခ်စ္ကို အသိအမွန္ျပဳခဲ႔ရင္ေတာင္ ကို႔ရဲ့အဆင္႔အတန္းကို အသိအမွတ္ျပဳမွာ မဟုတ္ဘူး ... ဟန္နီ႔ကို ခ်မ္းခ်မ္းသာသာဘဲ ျမင္ခ်င္တယ္တဲ႔ ...”</span><br />“ဟာကြာ ... ကို႔မွာ ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲ ”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ကို႔ကို ဟန္နီ တစ္ခုေမးခ်င္တယ္ ....”</span><br />“ဘာေမးမွာလဲ ...”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ကို ဟန္နီေလးကို တစ္ကယ္ခ်စ္ရဲ့လား ...”</span><br />“ခ်စ္တာေပါ႔ ဟန္နီရယ္ .. ခ်စ္လို႔ဘဲ ကို ဒီေလာက္ႀကိဳးစားေနတာေပါ႔ ....”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး ကို”</span><br />“ဘာလို႔လဲ .. ဘာလို႔လဲ ဟန္နီရယ္ ..”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ဟန္နီ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ေနၿပီ ... ခြင္႔လႊတ္ပါ ... ”</span><br />“ဟန္နီ သိပ္ရက္စက္တယ္ ...”<br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ကို ရက္စက္ခဲ႔တာကို မမွီပါဘူး ...ဟန္နီ ကို႔ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ႔တာ .. </span></span></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" >ဟန္နီသြားေတာ႔မယ္ ...</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">”</span><br /><br /></span><br /></span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-5301942621678332723?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-11951125031301872802008-02-17T19:26:00.000+07:002008-02-17T19:27:26.641+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီစာကို Shawshank Redemption ေအာ္ပရာ သီခ်င္း နားေထာင္ရင္းနဲ႔ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး ေရးပါတယ္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ေသာက္ပါတယ္။ ဖုန္တက္ေနတဲ႔ ကီးဘုတ္နဲ႔ ရိုက္ၿပီး ညွိဳးငယ္ေနေသာ ႏွလံုးသားကို ဘာသာျပန္ၾကည္႔ပါသည္။ အျပင္မွာ -၆ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ ။ ရာသီဥတုသည္ ရင္ထဲမေရာက္ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Closer ဇတ္ကားထဲမွာ Jude Law ကို Natalie Portman က ေျပာတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"Where is your love? I can't feel it. I can't touch it. I can't find it. This is just only your easy words. I don't love you anymore. Just now."</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Conditional Love ဆိုတာ နည္းနည္းသေဘာေပါက္သလိုလိုျဖစ္သြားသည္။ (ဇတ္ကားတစ္ခုလံုးၾကည္႔ၿပီးမွ ေျပာတာပါ)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္လုိခံစားခ်က္နဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔တာလဲ ... ဘယ္လိုခံစားခ်က္နဲ႔ ေျပာတာလဲ ...လို႔ အေသးစိတ္ခံစားၿပီး ရင္နာေနမိေသာသူက မွားသလား </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အျပစ္ရွိတယ္လို႔ နည္းနည္းမွ မခံစားမိဘဲ သာမာန္လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္တစ္ခု ေျပာေနလုပ္ေနသလိုလို ....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတိတ္က ခ်စ္သူအေၾကာင္းကို လက္ရွိခ်စ္သူေရွ့မွာ ထမင္းစားေရေသာက္ ေျပာေနႏိုင္ရင္ ဘယ္လိုခံစားခ်က္မိ်ဳးရွိလို႔လဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္က်ေတာ႔ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ၿပီး ကိုယ္႔အလွည္႔က်ေတာ႔ သ၀န္တိုေနတတ္ေသာသူက ရွံဴးႏိုင္ေသးတာလား ....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခံစားတတ္လြန္းတဲ႔သူလို႔ သိရင္ နာက်င္မူကို ေရွာင္ဖို႔ နည္းလမ္းတစ္ခ်ိဳ႔ရွိပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မသံုးခ်င္လို႔ မသံုးေသးခင္မွာေတာ႔ ေသမတတ္ခံစားေပါ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေရးႏိုင္ေတာ႔ဘူး ... စိတ္ထဲမွာ တင္းက်ပ္မြန္းသိပ္တယ္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-1195112503130187280?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-49756296747569031742008-01-21T16:03:00.000+07:002008-01-21T16:35:13.021+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ္ခုတစ္ေလာသိပ္နားေထာင္ျဖစ္ေနတဲ႔ သီခ်င္းေလးကို တင္လိုက္ပါတယ္။ လီယိုနာလူး၀စ္ရဲ့ ေသြးထြက္သံယိုအခ်စ္ ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလး။ မိုက္တယ္ဗ်ာ ....<br /><br /><object width="250" height="206"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_KEjAo8Yqfc&amp;rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_KEjAo8Yqfc&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="180" height="148"></embed></object><br /><a href="http://www.metrolyrics.com/leona-lewis-lyrics.html" title="Leona Lewis Lyrics">Leona Lewis Lyrics</a><br /><br /><embed src="http://www.metrolyrics.com/scroller/scroller2.swf?lyricid=2147453335&amp;border=2&amp;bordert=80&amp;bgfont=0xC0C0C0&amp;bg=http://www.metrolyrics.com/scroller/bgpic/bluedisco.jpg&amp;filter=0x000000&amp;filtert=25&amp;txt=0xFFFFFF&amp;fontname=arial&amp;fontsize=11&amp;speed=2" quality="high" width="180" height="210" name="scroll" align="middle" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"></embed><br /><a href="http://www.metrolyrics.com/leona-lewis-lyrics.html" title="Leona Lewis Lyrics">Leona Lewis Lyrics</a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Download</span><br /></span><b><a href="http://www.mediafire.com/?5rzvmo01b2h"><span style="text-decoration: underline;">LeonaLewis-Bleeding Love</span></a></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-4975629674756903174?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-15695377940720437312008-01-14T15:54:00.000+07:002008-01-14T16:18:08.454+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 51, 0);">တစ္ပိုင္းတစ္စအေတြးေတြ ခ်ေရးမိပါတယ္ ... ေနာင္တစ္ခ်ိန္ျပန္ၾကည္႔ရင္ တစ္မ်ိဴးအရသာရွိမယ္ထင္တာဘဲ။ ... ခုေလာေလာဆယ္ ဘ၀က နည္းနည္းအသက္ရူက်ပ္ေနလို႔ေလ။ ေနာင္လည္း ေခ်ာင္မယ္လို႔မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ က်ပ္တုန္းက အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြကို ျပန္ခံစားရေအာင္လို႔ပါ။<br /><br /><br /></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ကိုေျမႀကီးငိုေနတယ္</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ႔ကိုေမြးေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျမႀကီးကေအာ္ငိုတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆန္ကုန္ေျမေလးတစ္ေယာက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေပါက္ခ်လာၿပီဆိုၿပီးေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမ္းတာေတာင္ ကာရန္ရွာခ်င္ေနတဲ႔ေကာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထုသားေပသားက်ပါ႔မလား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူေတြအေၾကာင္း ေျပာလို႔မေကာင္းဘူးဆိုတာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထမင္းမ၀ါးတတ္ခင္ကတည္းက သိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရွအနမ်ားတဲ႔ေမြ႔ရာမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္မက္ေတြ ေသးထြက္သံယိုျဖစ္လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္သူ႔ကိုမွ တရားစြဲလို႔မရဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခါးစပ္စပ္အရသာေတြနဲ႔ဘဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေမ႔တစ္ေမာႀကီးျပင္းလာခဲ႔ေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိုင္ေကာင္မဲ႔ေန႔ဆုိတာကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘ၀မွာ တစ္ႀကိ္မ္တစ္ခါ သာသာေလာက္ေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမည္းစမ္းခြင္႔ရခ်င္ေသးရဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထိုေန႔တုန္းက မိုးရြာပါတယ္ ..</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႔တုန္းက ေနသာပါတယ္ ....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႔ ႏွင္းက်မယ္ထင္တယ္ ..</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သို႔ကလို ရာသီေတြ ခ်ိန္ဆရင္းနဲ႔ဘဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“စိတ္” ဆိုတဲ႔အေကာင္ လြတ္ထြက္သြားျပန္ၿပီေပါ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ဆံုးေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခြံသက္သက္၊ ဗလာသက္သက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတၱေတာင္ အႏိုင္ႏို္င္သယ္ေနရတဲ႔ကြ်န္ေတာ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုးကြယ္ရာရွာဖို႔လည္း ေမ႔ေနမိျပန္တယ္ ..</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုေျမႀကီးေရ ...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားဘာေၾကာင္႔ငိုတယ္ဆိုတာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္ပါၿပီ။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-1569537794072043731?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-62296686721752010232008-01-13T16:08:00.000+07:002008-01-13T16:29:54.931+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိုးမိုင္ ဘုရားသခင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀တ္လစ္စလစ္ျဖစ္သြားတဲ႔ ဒီအင္န္ေအေၾကာင္႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ႔အရုိးရဲ႔ရာဇ၀င္ကို သူတို႔သိသြားၾကၿပီတဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္ဖက္စလံုးအက်အဆံုးမ်ားသြားေၾကာင္းကိုေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တျမန္ေန႔ ရထားႀကီးဆိုက္တုန္းက ဖတ္လိုက္ရတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ဘဲ မင္း၀ရမ္းေျပးျဖစ္သြားတာေပါ႔လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုက္ကယ္စကုတ္ဖီလ္းက ေမးရွာတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဓိကျပသာနာက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ႔မိန္းမရဲ႔ထမိန္ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာမင္ဂန္နန္းေတာ္မွာ တက္ခ်ိပ္ေနတာဘဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလဆန္တုိင္း မပ်ံႏိုင္ဘူး ေယာနသံေရ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတြယ္အတာေတြက တစ္ကုိယ္လံုးအျပည္႔ရွိေနတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုဏၰားလည္းသိုင္းတတ္ပါတယ္ေလ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္ႏိုင္မဲ႔လူကို ေဗဒင္တြက္ၿပီးခ်လိုက္ရုံဘဲေမာ႔လား။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ ႀကီးပ်င္းလာခဲ႔ၿပီးမွေတာ႕</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတိတ္ကို ဘာလို႔ပ်င္ခ်င္ေတာ႔မွာတုန္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမားရုိးက်ဘဲ အသက္ရူလိုက္စမ္းပါေလ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ႔ ဘ၀ဆိုတာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမားရုိးက်နဲ႔မွ အဆင္ေျပတတ္တာမ်ိဳး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ႔ရဲ့ ဗယ္ဘက္ နံရိုးအမွတ္(၃) က်ိဴးသြားတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွလံုးသားအတြက္ေပးဆပ္ရင္းေတ႔လြဲ လြဲသြားပံုရတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘ၀ဆိုတာ ျမစ္နဲ႔တူလား ပင္လယ္နဲ႔တူလား စဥ္းစားရင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အငိုက္မိသြားတာတဲ႔ .... ေအာ္ ... ျဖစ္ပံု ...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ဆံုးရထားကို ေစာင္႔စီးရင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ဘ၀ပါထပ္ကူးသြားရတဲ႔ သံသရာခရီးသည္ႀကီး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ဘဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အစိမ္းေရာင္ေတြ ကြ်ပ္တမ္း၀င္မဲ႔ေန႔ကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပန္ေမွ်ာ္ရျပန္ပါေလေရာ ....</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူဟာဘယ္ေတာ႔မွ မိုးျပဲဒယ္နဲ႔ ဆီပူအိုးကို မၾကည္႔ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငရဲနဲ႔တူတယ္တဲ႔ .....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုတ္သင္ညိဳကိုျမင္ရင္လည္းသတ္ျပစ္တယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေရာင္ေျပာင္းတာကိုျမင္ရင္ သူ႔ခ်စ္သူေဟာင္းကို သတိရလို႔တဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သစ္ပင္ေတြ လွဳပ္တာျမင္ရင္လည္း သူမေနတတ္ျပန္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔စိတ္နဲ႔တူလို႔တဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔သူဟာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကကို အကြက္ေတြေက်ာ္ၿပီး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုန္လႊားတတ္လာတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခါတစ္ပါးက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးေတာလည္ထြက္ရင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စကားလက္ဂ်ိဴဟန္ဆန္နဲ႔ေတြ႔တယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညေနစာကို သမင္ပ်ိဴတစ္ေကာင္နဲ႔သာ စားတတ္ခဲ႔တဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာ္၀င္မ်ိဴးရိုးကိုေတာ္လွန္ဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီသမီးပ်ိဴနဲ႔ဆိုလံုေလာက္ပါတယ္လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟူးရားႀကီးက အလိုက္တသိေဟာေပးလိုက္ေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တိုင္းသူျပည္သားေတြ မ်က္လႊာခ်ေပးေလရဲ႔။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-6229668672175201023?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-65681099997878504622008-01-12T16:16:00.000+07:002008-01-12T16:35:55.740+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-family:Zawgyi-One;" >အျဖဴေရာင္မာယာႏွင္႔ကြ်န္မ၏အခန္းငယ္</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္႔ႏွလံုးသားရဲ႔ဇာတာကို ႀကိဳသိေနခဲ႔လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာင္တေတြကို ပိုင္ဆိုင္သင္႔တယ္တဲ႔လား .....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔လား ကံၾကမၼာရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထုဆစ္လို႔မရတဲ႔အနာဂါတ္ကို ေငးၾကည္႔ရင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္မအေတြးေတြ ရပ္တန္႔ခဲ႔ရတာ မ်ားပါၿပီ။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ႔ ကြ်န္မကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခါင္းမာခြင္႔ေပးပါ .. ေမာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မာယာဆုိတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နံမည္ပ်က္ေပါက္ရင္ေပါက္ပါေစေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွလံုးသားက ဘယ္သူ႔ကို ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဟာဒီ မ်က္ရည္ေတြ သိပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္မကေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ရွိတဲ႔အရပ္ကေန<br />အံတစ္ခ်က္ႀကိတ္ရင္း ျပန္ခဲ႔ပါၿပီ။</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္မရဲ႔ေမွ်ာ္လင႔္ခ်က္ေတြနဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္႔ရဲ႔အိမ္မက္ေတြကို ၀န္မေလးေစခ်င္ဘူး ...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္မအေပၚတိုင္တည္ထားတဲ႔သစၥာေတြအတြက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္႔ရဲ႔အနာဂါတ္ကို မရူးႏွမ္းေစခ်င္ဘူး ....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္မကိုသယ္ေဆာင္ခ်င္တဲ႔ေမာင္႔ရည္မွန္းခ်က္မွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားေကာင္းေမာင္းသန္အခ်စ္ေတြျမင္ေပမဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆူးတစ္ခ်က္မ၀င္ေစ႔ခ်င္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္မႏွလံုးသား ေဖာက္ျပန္ျခင္းကင္းတယ္ဆိုတာေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘုရားသခင္တိုင္းက ေခါင္းညိမ္႔မွာပါ .. ေမာင္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္မရွိေတာ႔ေပမဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ရွိခဲ႔ဖူးတဲ႔ရင္ခြင္ကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏြးေႏြးေလးထားပါ႔မယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ရွိတဲ႔အတိတ္ကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္စိေလးမွိတ္ၿပီးလာခဲ႔မယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ေနတဲ႔ရင္ခြင္ခန္းကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေတာ႔မွ မႏြမ္းေအာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသက္နဲ႔က်မ္းက်ိန္ၿပီး လြမ္းပါ႔မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမုဒၵရာ အနား ဘယ္လိုပဲသတ္သတ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္မနဲ႔ေမာင္ရဲ႔ အဆံုးသတ္ကိုေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လြမ္းမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေဘာင္ခတ္ပါရေစ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေတာ႔မွ ေဖာက္မထြက္ဘူး ... ေမာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္မရဲ႔ ႏွလံုးေသြးေတြ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီ စာမ်က္ႏွာမွာ အျမဲလည္ပတ္ပါ႔မယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္တစ္ေယာက္ ေက်နပ္ပါေစ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-6568109999787850462?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-44132498466671861922008-01-06T20:18:00.000+07:002008-01-06T20:24:42.278+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံသယလား မာယာလား ခြဲျခားႏိုင္ေသာ ဦးေႏွာက္ ကြ်န္ေတာ႔မွာ မပိုင္ဆိုင္ေသးသျဖင္႔ ထံုးစံအတို္င္း ပကတိ အသည္းကြဲျခင္း သင္ခန္းစာကို ေနာက္တစ္ဖန္ က်က္မွတ္ေနရျပန္ပါၿပီ။ ကြ်ပ္တမ္း၀င္ကာနီး ရဟန္းတစ္ပါး၏ တည္ျငိမ္မူမ်ိဳး ကြ်န္ေတာ႔မွာ လံုးလံုးမရွိတာေတာ႔ ေသခ်ာသည္။ ကိုယ္႔ႏွလံုးသားရွိရာအရပ္ကိုေတာင္ မလြယ္ေပါက္ျဖင္႔ ၀င္ေနရေသာဘ၀။ ကမၻာေပၚရွိေယာက္က်ားမ်ားအားလံုး ေမြးကထဲကပါလာေသာ တဏွာတစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေခ်ာင္ထိုးဖို႔ မစြမ္းပါ။ သဘာ၀ကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ပါ။ ထို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ အထင္ေသးျခင္းကို ခံေနရ၏။ အသြင္တူရာသူခ်င္းစုမိသျဖင္႔ စကားစတစ္ခ်ိဳ႔ အစြန္းထြက္မိခဲ႔သည္။ ဤအရာကို သစၥာပ်က္ယြင္းျခင္းဟု ေခၚဆိုရန္ေလာက္ထိေတာ႔ မသင္႔ေတာ္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္သည္။ ပုထုဇဥ္ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္၏ ပံုမွန္က်က္စားေနက် စိတ္နယ္ေျမမ်ားသို႔ ကြ်န္ေတာ္ အလည္သြားမိသည္။ ေျပာဆိုမိသည္။ ေယာက္က်ားမဆန္သူဟု အစြပ္စြဲမခံျခင္ပါ။ ေလာကသည္ ေမွာက္မွားမူမ်ားကို အလြယ္တစ္ကူ လက္ေဆာင္ေပးေလ႔ ရွိသည္ မဟုတ္ပါလား။ အခ်စ္ကို တန္ဖိုးမထား၍ မိုက္မွားျခင္းမဟုတ္၍ ကိုယ္႔လိပ္ျပာကိုယ္လံုပါသည္။ ေကာင္မေလးမည္သုိ႔ခံစားေနရသည္ကို ကြ်န္ေတာ္နားလည္ေသာ္ျငား ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းျပႏိုင္မည္႔နည္းလမ္းမ်ားကို ရွာေဖြၾကည္႔ေသာအခါ ဘာတစ္ခုမွ ထြက္မလာ။ ေသခ်ာပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္တခုအထိ ေစာင္႔ရေတာ႔မည္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ္႔ခ်စ္ျခင္းရဲ႔သန္႔စင္မူကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမာဓိခ်ိန္ခြင္ေပၚတင္ၿပီးစစ္ေဆးၾကည္႔ႏိုင္ပါတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မလိုခ်င္ရင္ျပန္ေပးခဲ႔ႏိုင္သလို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လုိရင္လည္း လြမ္းႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒိုးယိုေဘာက္ လ်ံထြက္လာတဲ႔ အၾကင္နာေတြကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္လမ္းထဲမွာ ေမာင္းခိုင္းဖို႔လဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀န္မေလးခဲ႔ပါဘူး။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-4413249846667186192?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-8198587007464581132008-01-05T16:10:00.000+07:002008-01-05T16:12:41.079+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေသခ်ာမေရရာမူမ်ားထဲမွ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဆြဲထုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမဲ႔ ေအာင္ျမင္မူရာခိုင္ႏွဳန္းက ထံုးစံအတိုင္း ၀ိုးတ၀ါးဂဏန္းမ်ားေလာက္သာ ... ဤအရာကို ႏြံနစ္ျခင္းဟုေခၚႏိုင္မည္လားမသိ။ ကံတရားကေပးလာေသာ ဘ၀ကို ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔မတ္မတ္ ေရွ႔သို႔ သြားႏိုင္ေအာင္ ခြန္အားစိုက္ထုပ္ရျခင္းသည္ တစ္ကယ္ေတာ႔ အေတာ္ေလးခက္ခဲပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးေသာဘ၀လည္း မဟုတ္ .. လုပ္ခ်င္စိတ္လည္း တစ္စက္ေလးမွမရွိေသာ လမ္းကို ေလွ်ာက္ရသည္႔ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ ဆင္းရဲဒုကၡမွာ ေျပာပေလာက္ေအာင္ကို ႀကီးက်ယ္ပါသည္။ လူတိုင္းေနာင္တကို မလိုခ်င္ပါ။ ေနာင္တသည္ ခါးသီးပါသည္။ နာက်င္ရပါသည္။ အတိတ္ကို ျပန္မေတြးခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေမ႔ထားခ်င္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္သည္။ ထို႔အတြက္ ေနာင္တဆိုေသာ အရာကို ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ေအာင္ ေဘာင္အတြင္းမွာ ေနထိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားျဖစ္ၾကသည္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို လိပ္ျပာလံုေအာင္ အဆိုးထဲလဲမပါ အေကာင္းထဲလဲမေရာက္ အစြန္းႏွစ္ဖက္ၾကားတြင္ ေျပးလႊားရင္း ဘ၀ကို ေပါ႔ပါးေအာင္လုပ္မိသည္။ ရလာဒ္ကေတာ႔ သာမာန္လူတစ္ေယာက္အေနႏွင္႔ ဘ၀ကို ေက်ာ္ျဖတ္ရဖို႔ ၁၀၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းေသခ်ာေနေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏြံနစ္ေသာအခါ ဘယ္လိုမ်ား ရုန္းထြက္ၾကမွာလဲ။<span class="fullpost"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏြံနစ္သည္႔ပံုစံသည္ လူတစ္ေယာက္ႏွင္႔တစ္ေယာက္ တူႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႔က ညေမွာင္ေမွာင္မွာ အလင္းေပးစရာ တစ္ခုမွ မယူေဆာင္ခဲ႔ဘဲ တည္႔တည္႔ႀကီး ၀င္တိုးမိေသာသူမ်ိဳး။ မ်က္ကန္းလမ္းေလွ်ာက္ ဆိုပါစို႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႔က သတိေပးလိုက္သူရွိသျဖင္႔ အလင္းေပးေသာအရာေတာ႔ ပါပါသည္။ သို႔ေသာ္ ႏြံဆိုသည္႔အရာကိုသူ ခြဲျခား၍မသိ။ အသိပညာနည္းလြန္း၍ သတိႏွင္႔ထိန္းေသာျငား ႏြံကိုမေရွာင္ႏိုင္ေသာသူ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႔က အလင္းေရာင္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေပမဲ႔ ႏြံကိုမျမင္။ ေပါ႔တီးေပါ႔ဆ ႀကီးျပင္းေသာသူ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႔က အလင္းေရာင္တြင္ လမ္းျပႏွင္႔ ေလွ်ာက္ပင္ေလွ်ာက္ေသာ္ျငား နစ္လိုက္ေသးသည္။ အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ျခင္း။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႔က ဘာမွန္းမသိဘဲ ႏြံထဲကို တြန္းခ်ခံလိုက္ရသည္႔သူမ်ိဳး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႔က ႏြံမွန္းသိေပမဲ႔ တြန္းခ်ခံလိုက္ရသျဖင္႔ နစ္သြားသည္႔သူမ်ိဳး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႔က ႏြံမွန္းလည္းသိသည္၊ အတြန္းခ်ခံလိုက္ရသည္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအာင္ဆံုးသံုးမ်ိဳးကေတာ႔ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးေတြႏွင္႔ ပိုၿပီးဆင္တူသည္ ဆိုျခင္းကိုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ မေျပာလိုေတာ႔ပါ။ မိတ္ေဆြေရာ အဘယ္သို႔ေသာ ႏြံနစ္ျခင္းမ်ိဳး ႀကံဳေတြ႔ေနရပါသလဲ။ အက်ိဳးကိုလို၍ ေညာင္ေရေလာင္း၍ပင္ မေရေသာအခါမ်ား ေတြ႔ရဖန္မ်ားလာေသာအခါ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ရုန္းကန္ရျခင္းကိုပင္ သံသယမ်ား ၀င္လာမိသည္။ လမ္းစကိုဘယ္လိုရွာေဖြရပါမလဲ။ ရုန္းကန္ဖို႔ အားအင္မ်ားကို ဘယ္လိုေမြးျမဴရမွာပါလဲ။ ဘယ္သူ႔ဆီက ေတာင္းခံရႏိုင္မည္လဲ။ အမွီရွိမွ တိုးတက္ႏိုင္မည္ဟု လူတိုင္းေျပာေလ႔ရွိၾကသည္။ အကယ္၍ မိမိအမွီက တစ္ခ်ိန္က်ကိုယ္႔ကို ျပန္ၿပီးသတ္မည္႔သူမ်ိဳးျဖစ္မည္ဆိုလွ်င္ ဘယ္သို႔ဆံုးျဖတ္ရပါ႔။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလးလံလာေသာေျခလွမ္းမ်ားသည္ လဲမက်ဖို႔ အႏိုင္ႏိုင္ ထိန္းထားေနရသည္။ ေသြးေၾကာထဲတြင္ ေပးဆပ္ရင္က်န္ေသးေသာ ရာဇ၀င္ေသြးမ်ားရွိေသးသည္။ လဲက်၍မျဖစ္။ ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ တစ္ခုထဲေသာ တြန္းအားသည္ ဤအေၾကြးေလးတစ္ခုေၾကာင္႔သာ ျဖစ္လိမ္႔မည္။ ကံတရားက ႏြံထဲသြားခိုင္းသျဖင္႔ ျပန္လည္ရုန္းထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားခ်င္ေသာျငား ထိုသို႔ေသာ အေျခအေနမ်ိဳးကလည္း ရွိေသးသည္မဟုတ္ပါလား။ အဲဒီေတာ႔လည္း ... If you are going through the hell, Keep going!</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-819858700746458113?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-74503474264552013662007-12-26T17:57:00.001+07:002008-01-12T19:57:33.572+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္သူကိုသတိရရင္<br /><br />ခ်စ္သူကိုသတိရရင္<br />ေျဖရွင္းလို႔မရတဲ႔ အလြမ္းေတြကို<br />တစ္သီႀကီးထမ္းပိုးရပါတယ္။<br />သိုးတစ္ေကာင္ရဲဲ႔အိမ္မက္လို<br />ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ဆာေလာင္မွူလို<br />အလိုမက်ျခင္းမ်ားစြာကို မ်ိဳခ်<br />ဘ၀ကို ေျဖးေျဖးခ်င္းလွိမ္႔ရပါေတာ႔တယ္။<br />အလြမ္းေတြပြင္႔လြန္းလို႔<br />ေနာက္က်ိေနတဲ႔ေဆာင္းကိုလည္း<br />တိတ္တိတ္ေလးက်ိန္ဆဲရင္း<br />ရင္ဖြင္႔စရာနားတစ္စံုကို ရွာမိပါတယ္။<br /><br />ခ်စ္သူကိုသတိရရင္<br />မူးယစ္ေနတဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔<br />အတိတ္ကို ျပန္ေကာက္ေလ႔ရွိပါတယ္၊<br />ကိုယ္႔ရင္ဘတ္ကို နားၾကပ္ေလးနဲ႔<br />ကပ္ၿပီးနားေထာင္ရင္း<br />သကၠရာဇ္ျဖိဳေပးမဲ႔ ရေသ႔ႀကီးကို ေမွ်ာ္မိတယ္။<br /><br />ခ်စ္သူကိုသတိရရင္<br />အတင္းသမားတစ္ေယာက္ကို ေတာ႔ပစ္ေတြ ေထာင္ေပးရင္း<br />စီးကရက္မီးခိုးေတြ တစ္မိုင္ရွည္ေအာင္ ေသာက္မိတယ္၊<br />ေတာက္တဲ႔တစ္ေကာင္ရဲ႔ ကို္္္ယ္ေနဟန္ထားနဲ႔<br />လြမ္းဖ်ားလြမ္းနာ ကာကြယ္ေဆးေတြ ေသာက္ရင္း<br />မုတ္ဆိတ္ျဖဴအဘိုးႀကီးေတြနဲ႔အတူ<br />ပုဒ္ထီးပုဒ္မ ရွာမရတဲ႔ စာေတြကို လိုက္ဖတ္မိတယ္။<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-7450347426455201366?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-80249627545212694322007-12-25T16:39:00.000+07:002007-12-25T17:26:52.141+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရစ္စမတ္ေန႔သို႔ ေရာက္ရွိခဲ႔ျပန္ပါၿပီ။ မၾကာခင္ ႏွစ္သစ္ကူးေတာ႔မယ္။ သက္တမ္းၾကာျမင္႔စြာ အကြ်မ္းတ၀င္ ျဖစ္ခဲ႔ေသာ ရက္စြဲမ်ားေၾကာင္႔ ရင္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးေလးေတာ႔ ခံစားေနရတယ္။ ႏွစ္ေဟာင္းေၾကြ ... ႏွစ္သစ္ေျပာင္းဖို႔ ခရစ္စမတ္သီခ်င္းေလးေတြနဲ႔ ေပါင္းကူးေပးေတာ႔မယ္။ ျမန္မာျပည္မွ သၾကန္သီခ်င္းမ်ားကဲ႔သို႔ပင္ အခ်ိန္တန္ေတာ႔လည္း သီခ်င္းေဟာင္းမ်ားကသာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေနတတ္သကဲ႔သို႔ ဒီမွာလည္း ထံုးစံအတို္င္း ခရစ္စမတ္သီခ်င္း အေဟာင္းမ်ားကိုသာ နား၀င္သည္။ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင္ေတာ႔ အေတြးေတြ .... အေတြးေတြ ... ဒီခ်ိန္ဆို ....<span class="fullpost"><br />ဟီလာရီ နဲ႔ အိုဗားမားတို႔ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေနၾကလဲ ... ဘာေတြမ်ား ဆုေတာင္းေနၾကမလဲ ..<br />ျမန္မာျပည္ႀကီးတိုးတက္ဖို႔ ဆိုၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကတဲ႔ ႏွစ္ဖက္ေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ဘယ္လို အားအင္သစ္ေတြ ေမြးၾကပါမွာတဲ႔လဲ ...<br />အီရတ္မွာေရာ ဘယ္သူေတြ ေသရအံုးမလဲ ...<br />ကရင္နယ္စပ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ ဘယ္ေလာက္ အသက္ဆံုးရူံးၾကအံုးမွာလဲ ...<br />အလႅာအရွင္ကဘဲ ကယ္တင္မွာလား ....<br />ေယရူ႔ကဘဲ ကယ္တင္မွာလား ..<br />ဘုရားသခင္ေတြ ဘာလုပ္ေနၾကပါလိမ္႔ ...<br />ရြက္လဲေၾကြ၊ ႏွင္းလဲေ၀တဲ႔ ေမာ္စကိုေဆာင္းမွာ ပူတင္ႏွင္႔အေပါင္းအပါမ်ားကေတာ႔ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ ကို ေစ်းတင္ဖို႔ ၾကံစည္ေနၾကမယ္ထင္တယ္ ..<br />အင္း .. ကြ်န္ေတာ႔ ဦးေႏွာက္ေတြလည္း အဘုိးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႔ သြားေလာက္ေတာင္ မခိုင္မာႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ တန္းျဖဳတ္ထားတာ ၾကာေတာ႔ သံေခ်းေတြလည္း တက္ေနၿပီ။ မွတ္ဥာဏ္ထဲကေန မရမက ဆြဲထုပ္ထားရတဲ႔ အတိတ္မွတ္တမ္းမ်ားကို ေဆာင္းတြင္းေနာက္ခံနဲ႔ ပံုေဖာ္ၾကည္႔မိတယ္။ ၿပီးခဲ႔တဲ႔ႏွစ္တုန္းက ငါဘာေတြလုပ္ခဲ႔ပါလိ္္မ္႔ ... ဟင္႔အင္း .. ဘာမွကို မယ္မယ္ရရ မရွိဘူး .. ဒါဆိုဒီႏွစ္ေရာ .. ဒီႏွစ္လည္း ထံုးစံအတိုင္းဘဲ ထင္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ လူပိုတစ္ေယာက္လို အသက္ရွင္ေနတယ္။ ပိုတယ္ဆိုေတာ႔ မလိုလို႔လား .. ငါ႔ကို လိုတာ ဘယ္သူေတြ ရွိမလဲ .. ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္၀ယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံရွာေနတဲ႔ ေၾကးစားတစ္ေယာက္ တစ္ေလကေတာ႔ လိုခ်င္လိုမွာေပါ႔ .. ဒါေတာင္ ကြ်န္ေတာ႔မွာ ပိုက္ဆံမရွိပါ။ အဲဒီေတာ႔ ပိုေနၿမဲ က်ားေနၿမဲ ကသာ အေကာင္းဆံုး ေနနည္းျဖစ္လိမ္႔မယ္။ ကဲ ေမာင္မင္းေရ .. ထံုးစံအတိုင္း စစ္ျပန္ႀကီးတစ္ေယာက္လို .. ပင္စင္စားႀကီးတစ္ေယာက္လို .. စားပြဲမွာထိုင္ ... အင္တာနက္ေကာ္ဖီနဲ႔ နက္စ္ေကာ္ဖီကို တစ္က်ိဳက္စီေသာက္ရင္း စပ္မိစပ္ရာေတြကို ဘာညာကြိကလုပ္ဖို႔ အတင္းေတြ အဖ်င္းေတြ စုတာဘဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ ဒီေန႔ သတင္း စေၾကျငာတဲ႔သူ ငါျဖစ္ရမယ္ကြ .... မွန္းစမ္း .. ဂ်ာမနီမ်ား အေမရိကန္ကို ၀င္တုိက္ေနၿပီလားမသိဘူး ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဦးခင္ညြန္႔ကို ရမ္ဗိုလ္မ်ား လာကယ္ေနလားမသိ ..... ေနာက္က်ကုန္ေတာ႔မွာဘဲ .. ကလစ္ ကလစ္ ကလစ္ ကလစ္ (ၾကြက္တစ္ေကာင္၏ ရင္ခုန္သံ)။</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-8024962754521269432?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-23044617100665740522007-12-24T16:12:00.000+07:002007-12-24T18:18:10.265+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာ္စကိုမွာ ျပတိုက္ေတြ လိုက္ၾကည္႔ရတာ အင္မတန္ အဖိုးတန္ေသာ ဗဟုသုတမ်ား ရရွိပါသည္။ သမိုင္း၊ပထ၀ီ၊ သိပၸံ၊ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပု၊ နယ္ပယ္စံုအတြက္ ျပတိုက္မ်ား စံုလင္စြာရွိသည္။ ကေရာ္ကမယ္ ျပတိုက္ တစ္ခုမွ မရွိပါ။ အားလံုးကို ခမ္ခမ္းနားနားႏွင္႔ ထည္ထည္၀ါ၀ါ ျပဳလုပ္ထားသည္။ ၃နာရီမွ် လိုက္လံၾကည္႔ရူ႔လိုက္လွ်င္ကို ျပတိုက္မွ ေပးလိုေသာ အခ်က္အလက္အားလံုးကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရရွိပါသည္။ ရွင္းျပမည္႔သူရွိပါက ပိုၿပီး သေဘာေပါက္ နားလည္သည္။ ျပတိုက္အားလံုးထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ အႏွစ္သက္ခဲ႔ဆံုးျပတိုက္မွာ “သရီက်ီေကာ႔ဖ္စကားယား” ဟု အမည္တြင္ေသာ ပန္းခ်ီျပတိုက္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ျပတိုက္တစ္ခုလည္း အလြန္သာေဘာက်ပါသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ႔ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တင္ဆက္ထားသည္႔ စစ္သမိုင္းျပတိုက္ျဖစ္သည္။ ျပတိုက္ေတြ လုိက္ၾကည္႔ရင္းမွ ရရွိလာေသာ အေတြးတစ္ခုကေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း အမိျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ထိုသို႔ေသာ ျပတိုက္မ်ား အမ်ားႀကီးရွိေစခ်င္သည္။ ကေလးမ်ားကို ငယ္စဥ္ဘ၀ထဲက ထိုျပတိုက္မ်ားသို႔ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးသင္႔သည္။<span class="fullpost"><br />ျပတိုက္တစ္ခုမွေပးေသာ အေတြး၊ အသိညာဏ္၊ ဗဟုသုတတို႔မွာ အလြန္မ်ားျပားပါသည္။ ထိုကေလး၏အေတြးထဲသို႔ ေလာကအေၾကာင္းကို ေစာစီးစြာ ပို႔ေပးသည္။ သင္ခန္းစာမ်ား ရရွိေစသည္။ ႏိုင္ငံတိုင္းတြင္ ႀကီးက်ယ္ေသာ သမိုင္းကိုယ္စီရွိခဲ႔သည္။ ခံစားခဲ႔ရေသာ နာက်ည္းမူေတြ ရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘိုးေဘးဘီဘင္ေတြ စြန္႔လႊတ္သြားခဲ႔ေပးေသာ အသက္ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာကို အမွတ္ရေစဖို႔ သရုပ္သကန္ပီျပင္ေသာ ျပတိုက္ႀကီးမ်ား လိုခ်င္မိပါသည္။ သမိုင္းကို ေကာက္ခ်က္ခ်သူမပါဘဲ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ ျမင္ႏိုင္ဖို႔ စြမ္းႏိုင္ေလာက္သည္အထိ ဘက္မလိုက္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ အစစ္အမွန္မ်ားကို ထည္႔သြင္းၿပီး တည္ေထာင္ေစခ်င္မိသည္။ ျပတိုက္ထဲေရာက္လွ်င္ကို ၾကက္သီးေမြးညင္းထေနရမည္။ အံမခမ္းေသာ အဆင္အျပင္၊ လွပေသာ အခမ္းအနား အားလံုးကို ျမင္သာထင္သာေနရမည္။ လာေရာက္လည္ပတ္သူသည္ သက္သက္သာသာႏွင္႔ကို ျပတိုက္မွေပးေသာ အသိအဥာဏ္ကို အျမန္ဆံုးရရွိသြား ရမည္။ လူငယ္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေရးမွာ ျပတိုက္တို႔၏အခန္းကဏၰကို ဦးစားေပးသင္႔ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ငယ္စဥ္က ႏွလံုးသားျပတိုက္ေလာက ေဆာက္ဖို႔ကိုသာ စိတ္၀င္စားေနခဲ႔သည္။ ကိုယ္႔ႏွလံုးသားထဲတင္ တစ္ေန႔တစ္ျခား ျပည္႔ျပည္႔လာေသာ ခံစာခ်က္မ်ားကို အလွအပမ်ား ဆင္ျမန္းလွ်က္ ခဏခဏ ထုပ္ၾကည္႔ေနမိသည္။ ကိုယ္႔သမိုင္းကိုယ္သာ ျပန္ၿပီးေလ႔လာေနမိသည္။ တစ္ကယ္ေတာ႔ လူပီသဖို႔ ၾကည္႔ရူ႔သင္႔ေသာ ျပတိုက္မ်ားအေၾကာင္းကို ေမ႔ထားေနမိသည္။ ဂ်ဴးေရးသည္႔ ဂႏၵမာ ျပတိုက္ႀကီးကို ေရာက္ဖူးခ်င္သည္။ ျပင္သစ္က Louvre ျပတိုက္ႀကီးကို သြားခ်င္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ႀကီးလာလွ်င္ ျမန္မာျပည္အတြက္ ျပတိုက္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုႏွင္႔ စာၾကည္႔တိုက္ေကာင္းေကာင္းႀကီးတစ္ခုေလာက္ ကမကထျပဳၿပီး တည္ေဆာင္ခ်င္မိသည္။ ဆရာ ပါရဂူ တည္ေဆာက္ေနေသာ စာၾကည္႔တိုက္ႀကီးကဲ႔သို႔ .. </span><br /></span></div><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-2304461710066574052?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-74698748412103101372007-12-17T18:17:00.001+07:002007-12-17T18:45:59.927+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူမဟာ ခုေတာ႔လည္း ေနသားက်ေနတဲ႔မာနေတြနဲ႔အတူ ျပန္လည္တည္ျငိမ္စျပဳလာပါၿပီ။ ၀တ္ေက်တမ္းေက် မဟုတ္တဲ႔ အလြမ္းတစ္ခ်ိဳ႔ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ႔ကိုေပးဖို႔ သတိရတတ္လာတယ္။ ေလစိမ္းေတြကိုလည္း လမ္းလႊဲတတ္လာၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ေပွ်ာ္ရပါတယ္။ အယင္တုန္းက အသက္ရူဖို႔ေလကိုေတာင္ မနည္းွရွာေဖြၿပီး ရူေနရတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ .. ခုေတာ႔ အားတိုင္းယားတိုင္းကို ရင္ဘတ္ႀကီးေဖာင္းေဖာင္းသြားေအာင္ တစ္၀ရူပစ္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ ရင္ထဲမွာ သူမရွိတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ ရူသြင္းတဲ႔ေလနဲ႔ သူ႔ကို အသက္သြင္းေပးခ်င္တာ။ စိတ္ကူးေတြအားလံုးဟာ ထန္းလ်က္နဲ႔ ၾကံသကာလို ခ်ိဳေနၿပီး အိမ္မက္ေတြ အားလံုးဟာ ဇတ္သိမ္းခန္း အထိ ေျဖာင္႔လို႔ ... တန္းလို႔ ... ကြ်န္ေတာ႔မ်က္ႏွာဟာ ဖိုးလမင္းကို ေပါင္းတင္ၿပီး မိတ္ကပ္လူးထားသလို ၀င္းလို႔ ... ပလို႔ ။ ေၾသာ္ ... ဒါေၾကာင္႔လည္း ေယာက္က်ားေတြ ႏြားျဖစ္ရက်ိဳး နပ္တာကိုး။<span class="fullpost"><br />ဒါေပမဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာက သိပ္ယံုလြယ္တတ္တဲ႔ သိုးတစ္ေကာင္ပါ။ သူမကိုေတာ႔ ပံုေျပာေကာင္းတဲ႔ ယုန္ကေလး ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဒီအတြဲေလာက္ အဆင္ေျပမဲ႔အတြဲ ဒီကမၻာမွာ ရွိမယ္ေတာင္ မထင္ပါဘူး။ ေဒါက္တာေဟာက္စ္က ေျပာဖူးတယ္ “ကမၻာေပၚမွာ အဆင္ေျပဆံုးဆိုတဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးအားလံုးဟာ မုသာ၀ါဒ နဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတာ” တဲ႔။ အမွန္တရားဆိုတဲ႔ေကာင္က တစ္ခါတစ္ေလမွာ ဗီလိန္အေနနဲ႔ အလည္လာတတ္တယ္ေလ။ အဲဒါပိုဆိုးတယ္။ မ်က္မျမင္ကြယ္ရာမွာ ဘာျဖစ္ေနလဲ သိခ်င္စိတ္နဲ႔ အမွန္တရားနဲ႔ ေပါင္းမိသြားရင္ ျဂိဳလ္ဆိုး၀င္ၿပီဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေဟာသင္႔တယ္။ ခ်စ္တာကလြဲၿပီး ဘာမွစိတ္မ၀င္စားတဲ႔ လူေတြက ျပန္ျပန္ၿပီး အသိေပးေနရတာေတာ႔ အေတာ္ေလး ဂြက်သား။<br />မိန္းကေလးေတြမွာ ေမြးလာထဲကတတ္တဲ႔ စစ္ပညာတစ္ခုရွိေသးတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ႔ “ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ ရွိျခင္း” ဆိုတဲ႔ ဗ်ဴဟာပါ။ ဘ၀လံုျခံဳၽမူ႔အတြက္ ေဆာင္ထားရတဲ႔ လက္ကိုင္သေဘာတရားဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ သူတို႔မွန္ပါေပတယ္။ ေယာက္က်ားေတြကေတာ႔ “ဆုတ္လြယ္တက္လြယ္ေသာ စစ္ကစားမူကို စနစ္တက် တတ္ကြ်မ္းျခင္း“ ဆိုတ႔ဲ သေဘာတရားကို ပိုင္ေအာင္ႀကိဳဳးစားၾကတယ္။ အားလံုးကို မဆိုလိုပါ။</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-7469874841210310137?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-81087943579645443382007-12-05T18:17:00.000+07:002007-12-05T20:33:26.438+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပန္းကန္ သို႔မဟုတ္ ဖန္ခြက္ က်ကြဲေသာအသံသည္ မည္႔သည္႔အခါမွ် မဂၤလာရွိမည္မဟုတ္သကဲ႔သို႔ ကြ်န္ေတာ႔ အသည္းႏွလံုး ခဏလြတ္က်သြားေသာ အခိုက္အတန္႔သည္ ဒဏ္ရာႏွင္႔ မကင္းခဲ႔ပါေခ်။ ရာသီခြင္တစ္ခုလံုး စပ်စ္သီးေျခာက္ကဲ႔သို႔ အေရာင္အဆင္း ကင္းမဲ႔လွ်က္ရွိကာ နံေဘးမွ စကားသံမ်ားသည္ က်ီးကန္းႏွင္႔ ငွက္ဆိုး ေရာၿပီး ေအာ္ေနသကဲ႔သိုိ႔ ကြ်န္ေတာ႔နားကို ၀ီရ ရသေပးလွ်က္ရွိေနေလသည္။ ေဖာက္ျပန္ေနေသာ ေကာင္းကင္သည္ ေနမင္းသမီး၏ မာယာေၾကာင္႔ ျပန္လည္ၿပီး ၾကည္လင္လာေသာ္ျငား တိတ္တိတ္ပုန္း မိုးကလည္း ရြာခ်င္ေသးသည္။ အထားအသိုမတတ္ေသာ ႏွလံုးသားႏွင္႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာမွ ခ်စ္ရသည္႔ အလုပ္မွာ လူ႔ျပည္ႏွင္႔ ငရဲျပည္နယ္စပ္တြင္ ကုန္ကူးေနရသည္႔အလား ခံစားရေလသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ခ်ိန္ၾကည္႔ၾကည္႔ အေရာင္မေျပာင္းတတ္ေသာ ႏွလံုးသားကို ကြ်န္ေတာ္ပိုင္ဆိုင္ထားသည္ဟု ရဲရဲႀကီးမေအာ္ရဲေပမဲ႔ အေရာင္စပ္ျခင္းကိုေတာ႔ ေရွာင္ၾကဥ္ထားေၾကာင္း ေကာင္မေလးကို သိေစခ်င္ပါသည္။ <span class="fullpost"><br />ထို႔အတူ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူမကို ထိုကဲ႔သို႔ လိုခ်င္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔အလင္းတန္းမ်ားကဲ႔သို႔ သူမအေရာင္ထြက္ခဲ႔ပါသည္။ ျမစိမ္းေရာင္ မင္းသမီးမဟုတ္ပါ။ ဓါးသြား တစ္လက္ကဲ႔သို႔ စူးရွထက္ျမက္ၿပီး စိမ္းကားေသာအရိပ္အေယာင္မ်ားကို ျခံဳလႊာ၀တ္ထားျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ႏွစ္ကိုယ္႔တစ္စိတ္ဟု ကြ်န္ေတာ္တို႔ အျမဲေျပာေနခဲ႔ၾကေပမဲ႔ တစ္ကယ္႔တစ္ကယ္တမ္း က်ေတာ႔ သူ႔ရင္ကို ကြ်န္ေတာ္မျမင္သလို ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ကိုလည္း သူမက မျမင္ခဲ႔ပါ။ မည္ကဲ႔သို႔ေသာ အေမွာင္အမိုက္မ်ားက ဖံုးလႊမ္းထားခဲ႔ပါသနည္း။ မသိ။ လံုး၀ကြ်န္ေတာ္မသိဟု ၀န္ခံပါသည္။ လူတစ္ေယာက္ႏွင္႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္တတ္ပံုျခင္းကြာျခားရာမွ ခ်စ္သူေရြးခ်ယ္တတ္လာသည္ကိုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ ရိပ္မိ၏။ မိမိသေဘာက်ေသာ ပံုမ်ိဳးနင္႔ ကိုယ္႔ကိုခ်စ္လွ်င္ ကိုယ္က သူ႔ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မခ်စ္ေသာျငား ဘ၀အတြက္ ေရြးခ်ယ္ရန္ အမွတ္ေပးမိမည္မွာ ေသခ်ာပါ၏။ အဆိုပါအရာကို နားလည္ျခင္းဟု ေခၚမည္လား။ အေတာ္ေျပာရခက္ပါသည္။ လူတစ္ေယာက္ကို နားလည္ေပးရသည္႔အလုပ္မွာ အင္မတန္ ခက္ခဲသည္ဆိုျခင္းကို အသက္ႀကီးမွ သိရသည္႔အတြက္ မိမိ၏ မျပည္႔၀မူကို ေနာင္တရမိသည္။<br />ကိုယ္႔လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္၍မွ မရတာ။ အေဖာ္လိုသည္ေလ။ ထို႔အတြက္ ႏွစ္ေယာက္သေဘာက်သည္႔ လမ္းကို ေလွ်ာက္ရေတာ႔မည္ဆိုေသာအခါ နားလည္ေပးခ်င္တိုင္းလည္း သူ႔စိတ္တိုင္းက်လမ္းကို ေရြးခို္င္းသင္႔ပါလား။ ႏွစ္ေယာက္လံုးပ်က္စီးမည္သိရက္ႏွင္႔ နားလည္ေပးျခင္းကား အသံုးမက်ခ်င္းျဖစ္လိမ္႔မည္။ ထို႔အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အက်ိဳးဆက္မ်ားကို ဆက္ခံရန္ ၀န္မေလးသင္႔ဟု ကြ်န္ေတာ္ ယူဆပါသည္။ ထို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ခဲ႔သည္။ မခံရဘူးလား။ ခံရပါသည္။ လွိမ္႔ေနေအာင္ ခံရပါသည္။ ထို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ေလာကႀကီးကို စိတ္မနာပါ။ ျဖစ္သင္႔ျဖစ္ထိုက္တာတစ္ခုကို လုပ္ေပးရန္ ကြ်န္ေတာ႔ကို ကံၾကမၼာက အေၾကာင္းဖန္ေပးလိုက္သည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။<br />အတၱႏွင္႔ခ်စ္တာမၾကိဳက္ဟုဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ႔အတၱကို ဖယ္ခြာလိုက္ပါမည္။<br />မာနႏွင္႔ခ်စ္တာကို မၾကိဳက္ဟုဆိုလွ်င္ကြ်န္ေတာ႔မာနကို ခ်လိုက္ပါမည္။<br />ေလာဘႏွင္႔ခ်စ္တာကို မၾကိဳက္ဟုဆိုလွ်င္ကြ်န္ေတာ႔ ေလာဘကို ရုတ္သိမ္းလိုက္ပါမည္။<br />အရာအားလံုးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လိုခ်င္မိတာ သူမွွဆီက နားလည္မူတစ္ခုသာျဖစ္သည္။ ျဖစ္ခ်ိန္တန္လာေသာအခါ ႏြားေက်ာင္းသားပင္ ဘုရင္ထျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ ကြ်န္ေတာ္ထိုသို႔ရင္မွာပိုက္ၿပီး ဘ၀ကို ေအးေအးသက္သာ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားဆဲျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔ေတာ႔ ေအာင္ျမင္လာပါလိမ္႔မည္။</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-8108794357964544338?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-68416914914946362242007-11-29T17:07:00.000+07:002007-11-29T18:10:34.224+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပစၥည္းႏွင္႔ယွဥ္ေသာ လူတန္းစားတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အညတရ ေအာက္ေျခအလႊာမွာ ရွိပါသည္။ ပညာႏွင္႔ပါတ္သက္ေသာ လူတန္းစားတြင္လည္း ကြ်န္ေတာ္သည္ အလယ္အလတ္၌သာ ရွိပါသည္။ ဤကဲ႔သုိ႔ အေျခအေနကို တြက္ဆၾကည္႔မိလွ်င္ ဘယ္မိန္းမကမွ ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀ကို “ျပည္႔စံုလံုေလာက္ေသာ ေယာက္က်ား” ဟု သတ္မွတ္ ၾကမည္မဟုတ္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုလို အေျခအေနမ်ိဴးႏွင္႔လည္း ေပါင္းစည္းသြားၾကသူမ်ား မရွိဟု မဆိုလိုပါ။ ရွိပါသည္။ ယံုၾကည္မူႏွင္႔ အခ်စ္၏ စြမ္းအားေၾကာင္႔ အရာရာကို ရင္ဆိုင္သြားႏိုင္ၾကေသာသူမ်ား ရွိပါသည္။ ထိုသူတို႔ကား ၂၁ရာစု၏ သူရဲေကာင္းမ်ားျဖစ္ၾကေလသည္။<span class="fullpost"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ႔ဘ၀ကို မျပည္႔စံု၍ မလာခ်င္ဟုဆိုပါလွ်င္ ကြ်န္ေတာ႔ႏွဳတ္မွ “ကိုယ္က ဆင္းရဲလို႔ အဲလိုဆံုးျဖတ္တာလား .. သိပါၿပီ .. ရပါတယ္” ဟု စကားနာထိုးသလိုလိုႏွင္႔ အမွန္ေတာ႔ အသနားခံတတ္ေသာ ေယာက္က်ားထဲမွာေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္လံုး၀မပါပါ။ မဆင္းရဲေအာင္ထားႏိုင္ပါသည္ ဟူေသာ အာမခံခ်က္တစ္ခုထဲႏွင္႔ မေက်နပ္ႏိုင္ေသာ ခ်စ္သူမ်ားကို အျပစ္လည္းမတင္ရက္ပါ။ အျပစ္တင္မည္ဆိုလွ်င္ မိမိ၏ အတၱႀကီးမူသက္သက္သာ ျဖစ္ေပမည္။ ကိုယ္႔ဘ၀ထဲကို သူလာလွ်င္ ကိုယ္က အေပါင္းလကၡဏာျပေပမဲ႔ သူက အႏွဳတ္လကၡဏာ တစ္ခ်ိဳ႔ႏွင္႔လာရျခင္းျဖစ္သည္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ရမည္ျဖစ္သည္။<span class="fullpost"><br />အခ်စ္ႏွင္႔ ခ်မ္းသာျခင္းသည္ အမ်ိဳးေတာ္ၾကေလသည္။ ခ်စ္သူေရြးခ်ယ္ျခင္းတြင္ အတည္တက် ျဖစ္ခ်င္သူမ်ား ဆိုပါက ပိုၿပီး အမ်ိဴးစပ္တတ္ၾကသည္။ မိမိအခ်စ္ကို ဘုန္းေပါလေအာ အထြက္မခံ။ ေသခ်ာၿပီဆိုမွ ဒလေဟာစီးရင္ စီးရပါေစ။ အဆိုပါမိန္းကေလးမ်ား ပညာရွိပါေပသည္။ လူသားမဆန္ေသာ ခံစားခ်က္တစ္ခုကို ေမြးျမဴထားေပမဲ႔ လူပီသသည္ဟုေတာ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရမည္ျဖစ္သည္။ ထိုမိန္းကေလးမ်ားသည္ အေရွ႔ကိုေမွ်ာ္ၾကည္႔လို႔ အသည္းကြဲအက္စရာ အတိုအထြာေလးမ်ား ျမင္လွ်င္ကို အျမန္ဆံုး ကာကြယ္ထားတတ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္မၾကိဳက္ေသာ အခ်က္တစ္ခုရွိပါသည္။ ယင္းကား လိမ္တတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ အဆိုပါမိန္းကေလးမ်ိဴးသည္ ကမၻာေပၚတြင္ အလိမ္တတ္ဆံုးအမ်ိဴးသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။<br />ေယာက္က်ားေရာ မိန္းမပါလိမ္တတ္ပါသည္။ ကိုယ္႔ရီးစား ေယာက္က်ားရေနသည္ကိုပင္ ၂ႏွစ္ေျမာက္မွ သိရေအာင္ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းေသာ မိန္းမမ်ား ရွိသလို လူပ်ိဴေယာင္ေဆာင္ေနေသာ အိမ္ေထာင္ရွင္ ေယာက္်ားမ်ားလည္း အင္မတန္ေပါေလသည္။ ခ်စ္သလိုလိုျဖစ္လာတာနဲ႔ ပိတ္တြဲျဖစ္ေသာ မိန္းမမ်ားရွိသလို မခ်စ္ဘဲႏွင္႔ အေပွ်ာ္တြဲေသာ ေယာက်္ားမ်ားလည္း ရွိပါေပသည္။<br />ကြဲျပဲခဲ႔က်ေသာ အတြဲမ်ားကို သုေတသနလုပ္ၾကည္႔လိုက္လွ်င္ ရာခိုင္ႏွဳံးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ လိုင္းပူးျခင္း၊ စိတ္မျပတ္သားျခင္းတို႔ေၾကာင္႔ျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ဦးစလံုး ခ်စ္လွ်က္ႏွင္႔ သတၱိမရွိ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကံတရားအေၾကာင္းမသာ၍ေသာ္လည္းေကာင္း ေ၀းကြာခ႔ဲၾကေသာ အတြဲမ်ား သိပ္ၿပီး မ်ားမ်ားစားစားရွိမည္ မထင္ပါ။ ေဘာလံုးပြဲအားေပးေနေသာ လူေပါင္းမ်ားစြာ၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ စိတ္လွဳပ္ရွားမူမ်ားကို ဟာကနဲ ဟင္ကနဲ ခံစားခ်င္၍ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူပင္ အခ်စ္သည္ စိတ္လွဳပ္ရွားမူေပါင္း မ်ားစြာကိုေပးေလသည္။ လူသားအားလံုး ပရိသတ္ျဖစ္သြားရသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ပြဲေကာင္းလွ်င္ျဖစ္ေစ၊ မေကာင္းလွ်င္ျဖစ္ပေစ၊ ဤခံစားမူကို လိုခ်င္၍ ေဘာလံုးကန္ပစ္လိုက္ေသာ အတြဲမ်ားသည္ ေရွ႔ဆံုးက ကြဲျပဲၾကေလသည္။<br />နားလည္မူလြဲျခင္းသည္လည္း အင္မတန္ အျဖစ္မ်ားေသာ အသည္းခြဲေရာဂါတစ္ခုျဖစ္သည္။ နားလည္မူလြဲရျခင္း၏ အေျခခံအေၾကာင္းတရားမ်ား သည္ကား “စိတ္မျပတ္သားျခင္း” “ေျဖရွင္းနည္းမွားယြင္းျခင္း” “အတၱကို ေရွ႔တန္းတင္ျခင္း” “ထပ္တူညီမွ်မူကို လိုခ်င္ျခင္း” စသည္တို႔ေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။ မိမိခ်စ္သူ လိုခ်င္ေသာ ပမာဏအထိေနေပးခ်င္ေသာ္ျငားလည္း ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္ မထိန္းႏိုင္၍ လိုင္းပူးမိေသာအခါ ကြဲတတ္ေလသည္။ ဘာမဟုတ္ေသာ ျပသာနာတစ္ခုကို ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ စိတ္ေကာက္တဲ႔သူကလည္းေကာက္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ေဒါသကို လႊတ္ပလိုက္သည္ဆိုလွ်င္ ေျဖရွင္းနည္း မွားေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းသိရေပမည္။ အဆိုပါအတြဲမ်ား ကြဲတတ္၏။ ကိုယ္႔က်ေတာ႔ ခ်စ္သူအလိုက် မေနထိုင္ေပမဲ႔ ကို္ယ္႔ခ်စ္သူကိုက်ေတာ႔ မိမိစိတ္တိုင္းက် ပုံသြင္းၿပီး ေနထိုင္ခိုင္းတတ္ေသာအခါတြင္လည္း ကြဲတတ္ေလသည္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ “ထပ္တူညီမွ်မူကို လိုခ်င္ျခင္း” ဆိုသည္႔ အေၾကာင္းအရာကား လြန္စြာ သိမ္ေမြ႔ၿပီး ေျဖရွင္းရအခက္ဆံုး ျဖစ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ လူတိုင္း ကိုယ္႔ေပးဆပ္မူႏွင္႔ကိုယ္ မိမိခ်စ္သူအေပၚ ေပးဆပ္ၾကတာခ်ည္းျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္က ဒီလိုေနရာမွာ ဒီလို လုပ္ေပးခဲ႔တာ သူ႔လွည္႔က်ေတာ႔ ဒါေလးေတာင္ မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးဟု စိတ္ထဲမွာ နာက်င္ရသည္႔အခါမ်ား ရွိေပလိမ္႔မည္။ သို႔ေသာ္ ထို “ဒါေလး” သည္ သူ႔အတြက္က်ေတာ႔ အင္မတန္ ႀကီးက်ယ္သည္႔ ေပးဆပ္မူႀကီး ျဖစ္ေနတတ္သည္႔ အခါမ်ိဴး ရွိေလသည္။ ထိုအခါတြင္ နားလည္မူ သည္ နာက်င္မူ အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလြဲသြားတတ္သည္။ ခ်စ္ေသာျငားလည္း ခ်စ္တတ္သည္႔ ပံုစံက အေထြေထြ ရွိသည္မဟုတ္ပါလား။<br />အေကာင္းဆံုး ဆိုတာ အခ်စ္မွာမရွိပါ။ ေကာင္းသည္ဟုထင္ရလွ်င္ကို ေက်နပ္လိုက္ပါ။ လူဆိုသည္မွာ ေလာဘႏွင္႔။ ယခုအခ်စ္ကိုေတာ႔ စိတ္တိုင္းက်ၿပီ၊ ျပည္႔စံုလံုေလာက္ေသာ လက္တြဲေဖာ္ဟု ေတြးမိေနပါၿပီဆိုလွ်င္ သင္သည္ အခ်စ္သက္တမ္း ႏုေနေသး၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သို႔မဟုတ္ ကံတရား ေဖးမမူ အင္မတန္ေကာင္းေနသည္ဟုလည္းေကာင္း မွတ္ယူလိုက္ပါ။ အခ်စ္အတြက္စာမ်က္ႏွာမ်ားသည္ မျမင္ႏိုင္ေသာ လွည္႔ကြက္မ်ားႏွင္႔ ေရးသာထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းကို မၾကာခင္သိရွိလာပါလိမ္႔မည္။</span></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-6841691491494636224?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-44114668772358409862007-11-27T15:49:00.000+07:002007-11-27T16:44:48.216+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ညေနေစာင္းသည္ အေရာင္တင္မွဳန္႔မ်ားသြားေသာ ဟင္းတစ္ခြက္ကဲ႔သို႔ နီရဲၿပီး ေစြေစာင္းေနေလသည္။ ပါးလႊာၿပီး ႏွဴးည႔ံေနေသာ ေနေရာင္၏အထိအေတြ႔ေၾကာင္႔ ေခြးမ်ားပင္ အူလာၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ အက်ဥ္းတန္မေလးမ်ား အိမ္ထဲသို႔ျပန္၀င္သြားၾကေလသည္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အစကေတာ႔</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ထမီပါးပါး၀တ္ၿပီး ရြာထဲလမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ စီစဥ္ထားၾကေပမဲ႔ ေခြးအူသံေၾကာင္႔ နမိတ္မရွိဟု ယူဆကာ ျပန္ၿငိမ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အမွန္ေတာ႔ ဤညေနေစာင္းမွာ လွလြန္း၍ ေခြးမ်ားအူၾကျခင္းျဖစ္သည္ကို ေကာင္မေလးမ်ား မသိရွိၾကေပ။ ေနျခည္ျဖာ၍ေႏြးပါ၏။ ေနျခည္ဆမ္း၍ လမ္းပါ၏။ ခ်ဳပ္ညရီလက္တစ္ကမ္းမွာ အလွပန္းမ်ား မိုးယံတိုင္ တက္ပြင္႔ပါ၏။ ညီအစ္ကိုျခင္းသာ မသိတသိျဖစ္ေပမဲ႔ ညီအစ္မျခင္းကေတာ႔ျဖင္႔ သိၾကပါသည္။ ရြာရိုးက ကိုးေပါက္မွ မရွိေတာ႔တာ။ ဒြါရကိုးေပါက္ကို ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ပါ။ အခ်ိန္ကာလ ေရြ႔လ်ားသာသျဖင္႔ လမ္းသလားစရာ အေပါက္မ်ား ေလွ်ာ႔နည္းလာျခင္းကို ေျပာျခင္းျဖစ္ပါသည္။<span class="fullpost"><br /> ေတာင္စြယ္ေနကြယ္လွ်င္ ပါးကြက္သား၏ တစ္ေန႔တာအလုပ္စတင္ေလသည္။ ညငွက္တို႔ အိပ္ရာကႏိုးလာၾကၿပီ။ ညားကာစ ဇနီးေမာင္ႏွံတို႔ ရင္ခုန္သံမ်ား ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းျမည္ဟီးေတာ႔မည္။ ဆာေလာင္ေနေသာ အလုပ္သမားေပါင္းမ်ားစြာကေတာ႔ မိမိတို႔အိမ္ရွိရာသို႔ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္ျဖင္႔ အလုအယက္ ျပန္လာေနၾကသည္။ ေဖာက္ျပန္ေနေသာ အိမ္ေထာင္ရွင္ေယာက္က်ားမ်ားကေတာ႔ ကမၻာေပၚတြင္ အက်ဥ္းတန္ဆံုး အိမ္သူသက္ထား၏ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ရင္း သက္ျပင္းမ်ား အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်လွ်က္။ ေဖာက္ျပန္ၿပီးသြားေသာ မိန္းမမ်ားကေတာ႔ အလုပ္မွျပန္လာေသာ ေယာက္က်ားႏွင္႔ သန္းေခါင္ယံ စီးခ်င္းထိုးပြဲကို တားဆီးရန္ ဆင္ေျခတစ္ခ်ိဳ႔ကို စဥ္းစားေနေလသည္။ဟာမီုနီပ်က္လွ်င္ ဟာသျဖစ္တတ္သည္။ ဓမၼတာပ်က္လွ်င္ ကိုယ္၀န္တည္တတ္သည္။ ဂုဏ္ပ်က္လွ်င္ လူသတ္တတ္သည္။ ညသည္ ဤသို႔ အစျပဳပါ၏။</span><br /> <br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-4411466877235840986?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-17066150571849567372007-11-26T20:53:00.000+07:002007-11-26T21:47:35.064+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘ၀မွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် မခံစားခဲ႔ဖူးေသာ ပူေလာင္မွဴမ်ိဴးႏွင္႔ ကြ်န္ေတာ္ ပူေလာင္ေနရပါတယ္။ သူမကို ခ်စ္မိသျဖင္႔ ပူေလာင္ျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ေနာင္တရရန္ေတာ႔ မရွိပါ (တစ္ျပိဳင္နက္ထည္းမွာ သူမကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ခ်စ္မ္ိ၍ စိတ္ညစ္ရေသာအခါတြင္ ေနာင္တမ်ားရေလ႔ရွိပါတယ္)။ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိေသာအခါ လြမ္းရပါသည္။ ေဆြးရပါသည္။ ေပွ်ာ္ရႊင္ရပါသည္။ ငိုေၾကြးရပါသည္။ ၾကည္ႏွဴးရပါသည္။ နာက်င္ရပါသည္။ အားလံုးေသာခံစားမူမ်ားကို ရင္ထဲသို႔ သြတ္သြင္းစရင္းမွတ္လိုက္ေသာအခါ “မႊန္သည္” ဟူေသာ အသံုးအႏွဳံးတစ္ခု ထြက္ရွိလာေလသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ယခု မုန္ယုိေနေသာ ႏြားတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနသည္။<span class="fullpost">ဆင္ကဲ႔သို႔ ေသြးမဆိုးပါ။ တစ္ဖက္သားကို ပါတ္၀န္းက်င္ကို လိုက္လံဒုကၡမေပးပါ။ ကိုယ္႔ဘက္ကိုယက္ၿပီး ျမွားဦးကို မိမိရင္ဘတ္သို႔ လွည္႔ထားၿပီး မႊန္ပါသည္။ ေန႔ႏွင္႔ညကို တည္႔တည္႔ႀကီးလြဲရုံမွ်မက အိပ္စက္ျခင္း၊ စားေသာက္ျခင္းဟူေသာ လူတို႔ ဓေလ႔ထံုးတမ္းမ်ား ကြ်န္ေတာ႔ ကိုယ္ခႏၵာမွ ေသြဖည္သြားေလသည္။ အျပစ္တင္ျခင္း၊ ေတာင္းပန္ျခင္း တစ္လွည္႔စီ ညည္းညူရင္း ခ်စ္သူမိန္းကေလး၏ စိတ္ကို ညွင္းပန္းမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ခံစားေနရေသာ ခံစားမူမ်ားကို မွန္မမွန္ တိုက္ဆိုင္ စစ္ေဆးရန္ ကြ်န္ေတာေျပာျပတိုင္ပင္စရာ နားတစ္စံုမွ မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ မွားသည္ဟု ျပင္ဆင္ခံစားပစ္လိုက္ပါသည္။ အရာအားလံုးကို ေမ႔ပစ္ရန္ မစြမ္းသာေသာအခါ၌ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုသာ အျပစ္တင္ျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုး ကုသျခင္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္မည္လားဟု စိတ္ကို ဆရာႀကီး လုပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ မိမိအမွားကို အယင္ဆံုး ၾကည္႔ရမည္ဟု ဆရာ႔ဆရာႀကီးမ်ားက ဆံုးမသည္မဟုတ္ပါလား .... ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးမွန္ေနပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္မွားေနခဲ႔တာ .... ကြ်န္ေတာ႔ ခံစားမူမ်ားအတြက္ ျပန္လည္ရရွိခဲ႔ေသာ “ေတာင္းပန္ပါတယ္” ဆိုတဲ႔စကားကို ျပန္လည္ေပးအပ္လိုက္ပါၿပီ။ ဤအတြက္ ထူးမျခားနား ပတ္ပ်ိဳးကို ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းလုပ္ရန္ ရည္ရြယ္သည္ဟု မထင္ပါႏွင္႔။ ဓမၼတာ ဆိုေသာစကားကို ရင္ႏွင္႔မဆန္႔၍ ရင္ႏွင္႔ဆန္႔ေသာ “မိမိကိုယ္မိမိ ခံုရုံးတင္ျခင္း” အမူကိုသာ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ ယခင္က ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ လမ္းခင္းေသာအခါ ပန္းေတြ ပြင္႔ပါေစဟု ဆုေတာင္းခဲ႔ဖူးပါသည္။ ယခုကား ထိုပန္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မ်က္ရည္ႏွင္႔ စိုက္ပ်ိဳးၿပီး ခင္းရေတာ႔မည္မွန္း ကံၾကမၼာက ေထြလာထိုးျပသြားေလသည္။ ညဦးတြင္ မက္ေသာ အိမ္မက္ကို မနက္မိုးလင္းေသာအခါ မွတ္မိမည္ဟု မည္သူမွ် အာမမခံႏိုင္ေပ။ လက္ဖ်စ္တစ္တြက္တြင္ ကတိတစ္လံုးသည္ အမွန္တစ္ရားေပၚမွ ကန္ခ်ခံရကာ နာက်င္မူမ်ားကို ေမြးထုပ္ရန္အသင္႔ရွိေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္ စြန္႔လႊတ္သြားမည္ကို လံုး၀မေၾကာက္ရႊ႔ံေသာ သူမဟာ အားသာခ်က္ေတြ တနင္႔တပိုးကို ခ်နင္းရန္ သတၱိမ်ားႏွင္႔ ရဲရဲေတာက္ေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ စိတ္မညစ္တတ္ေသာ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္၊ စိတ္မပူတတ္ေသာ ခ်စ္သူ၊ သ၀န္မတိုတတ္ေသာ လူႀကီးလူေကာင္းတစ္ေယာက္ ဟု သူမက သီအိုရီတစ္ခုကို အလြတ္က်က္သလိုမ်ိဳးကို မွတ္သားထားခဲ႔သည္။ သူမကို စိတ္ညစ္ေအာင္လုပ္လာလွ်င္လည္း မည္သို႔ေသာ ေယာက္က်ားျဖစ္ပါေစ ႏွဳတ္သီးအင္မတန္ ေကာင္းပါသည္။ လွ်ာပါးလား မပါးလား ဆိုျခင္းကိုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဦးစားမေပးခံရေသာ၊ အျမဲတမ္းေနာက္ေရာက္ေနခဲ႔ေသာ မိမိကံတရားကို ကြ်န္ေတာ္ ေရႊခ်ထားလိုက္ခ်င္ပါ၏။ ရူံးနိမ္႔ျခင္း ဆိုေသာစကားသည္ မျပည္႔စံုပါ။ ကြပ္လက္ေပါင္းမ်ားစြာ၏ လစ္ဟာမူကို ဤစကားတစ္မ်ိဳးထဲျဖင္႔ မကာမိေသးပါ။ အရာရာမွာ သူမကို လိုအပ္ေၾကာင္းသိရွိလာခ်ိန္မွာ သူမကလည္း သူမ၏ အလိုဆႏၵမ်ားကို ထုပ္ေဖာ္ျပသခဲ႔ေလသည္။ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အက္ကြဲေၾကာင္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ႔ ႏွလံုးေသြးမ်ားက ၀င္ေရာက္ ဖာေထးသြားၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ႔ အခ်စ္မ်ား ေလွ်ာ႔ေပါ႔သြားႏိုင္သည္ဟု သူမထင္မွတ္ထားခဲ႔သလို ကြ်န္ေတာ္ မျဖစ္ခဲ႔ပါ။ သူမက ေမွ်ာ္လင္႔ၿပီး လုပ္ခ်င္းျဖစ္ေပမဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ကမၻာပ်က္ခဲ႔ျခင္းကိုေတာင္ ရင္ေကာ႔ၿပီး ခံႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဘ၀မွာ ဤကဲ႔သို႔ မိန္းမတစ္ေယာက္အေပၚ ခ်စ္ခဲ႔သည္ဟု အဘယ္သို႔ တိုင္တည္ရမည္နည္း။ မလိုပါ။ လံုး၀မလိုပါ။ ကိုယ္႔ႏွလံုးသားရဲ႔ ရာဇ၀င္ကို ကိုယ္႔ႏွလံုးသားကဘဲ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ျငင္းဆန္ျခင္းမရွိ၊ ကန္႔ကြက္သူမရွိ။ ေလာက၏ လိုအင္မ်ားကို ျဖည္႔ဆည္းေပးရန္ ေလေပါ ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကိုယ္႔ႏွလံုးသား၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ေမ႔ေလွ်ာ႔ေနခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုသည္မွာ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါလား ....</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-1706615057184956737?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-55750319735111076882007-11-22T21:04:00.000+07:002007-11-23T06:14:23.687+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုစြန္ဆီေရာင္သန္းေနေသာ ညေနကိုၾကည္႔ရင္း ပုစြန္စားခ်င္စိတ္ေပါက္လာသျဖင္႔ ဒီေန႔ ပုစြန္ခ်က္ရန္ စိတ္ကူးလိုက္သည္။ မိုးေအာက္ေျမျပင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ဘက္မရွိေသာ သိုင္းသမားႀကီး၏ လွ်င္ျမန္မွဴမ်ိဳးႏွင္႔ ပုစြန္ကို အၿမီွးႏွဳတ္ ေခါင္းျဖဳတ္ပစ္ေနစဥ္ လိင္ကင္ပန္းၿခံအဖြဲ႔၏ သီခ်င္းကို ဖြင္႔ထားလိုက္သည္။ ထို႔အတြက္ သူ၏လက္မ်ားက လြန္စြာလွ်င္ျမန္သြက္လက္ကာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းျဖစ္လွ်က္ရွိေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ မၾကာမွီမွာပင္ သူတစ္ခု သတိထားမိသြားသည္။ လားလား ... ပုစြန္မ်ား၏ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးမွာ လြန္စြာ လွပေနပါ႔လား။ မင္းသားႀကီး ဂယ္ရီဂယ္ရီပတ္လိုလို ၀င္းဦးလိုလို .... သူဆက္ၿပီး မႏွဳတ္ရက္ေတာ႔ ။ အတြင္းအားကို အဆင္႔(၂) အထိေလွ်ာ႔ခ်ကာ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလိုက္သည္။ ဆယ္ရီဘဲလမ္ ဟုေခၚေသာ အႏုစိတ္လွဳပ္ရွားမူမ်ားထိန္းခ်ဳပ္ရာ အာရုံေၾကာကြန္ယက္စခန္းသို႔ အားျဖည္႔လိုက္ၿပီး ကိုယ္လံုးတီးပုစြန္ကို ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးႏွင္႔ တြဲဖက္ၿပီးက်န္ေနေစရန္ ႀကိဳးပမ္းလုပ္ေဆာင္လိုက္ေလသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေအာင္ျမင္စြာၿပီးဆံုးသြားသည္။ ဒီေကာင္ေတြကို မီးေငြ႔ေငြ႔ေလးေပးၿပီး ခ်က္ရမွာဆိုေတာ႔ မီးကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔လိုလာျပန္ၿပီ။ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ .... ခ်ာကရာေခၚ အတြင္းအားကို လက္မွာစု .... လိုခ်င္တဲ႔ေနရာကို တိုက္ရိုက္က်ေအာင္ ပို႔ ... ဘာသိုင္းကြက္သံုးရင္ေကာင္းမလဲ .... ေၾသာ္.... ရွင္းရွင္းေလးရယ္ “တစ္ပင္တိုင္လက္သရမ္း” သိုင္းကြက္ေပါ႔။ ဒီအကြက္က လက္အားကို အသံုးခ်တဲ႔ေနရာမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးစြမ္းတယ္။ အိုးဖင္ကို တစ္ပင္တိုင္လက္သရမ္းနဲ႔ ပင္႔ေပးထားတုန္းမွာ က်န္ရွိေနေသးတဲ႔ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို အညီအမွ်ခြဲ ... ကီထိုင္ ... ၿပီးရင္ ခ်ာလပတ္ဒူေ၀ေ၀ သိုင္းကြက္နဲ႔ ေမြ႔ေပးေနရမယ္။ သူစတင္ၿပီး ခ်က္ပါၿပီ။ ခ်က္သည္။ ခ်က္သည္။ အႏွီလူကို မည္သူဟုပရိတ္သတ္ႀကီးထင္ပါသနည္း<span class="fullpost">... သူကား ဂ်ပန္ျပည္ နင္ဂ်ာေက်းရြာမွ သူၾကီး နာရူတို ျဖစ္ေလသည္။<span class="fullpost">သူႀကီးနာရူတို ေကာင္းေကာင္းဟင္းခ်က္ေနစဥ္ ရုတ္တရက္သူ႔ေရွ႔သို႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ဘြားကနဲေပၚလာသည္။ စုတ္ခြ်န္းခြ်န္းနဲ႔ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္သိပ္လုပ္မဲ႔ရုပ္မ်ိဳး ... ဒီေကာင္ေတာ္ေတာ္စြမ္းပါ႔လား ... ျမန္လိုက္တာေရာက္လာပံုက၊ ငါလံုး၀သတိမထားမိလိုက္ဘူး ...... နာရူတို႔စိတ္ထဲမွာ ေတြးေနမိေလသည္....<span class="fullpost"><br />“ဘယ္သူတုန္းမင္းက”<br />“က်ဳပ္နာမည္ပီတာပါ ... ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ကေန အခ်ိန္ကို ေနာက္ျပန္ဆုတ္ၿပီး ျပန္၀င္လာတာ လာရျခင္းအေၾကာင္းကေတာ႔ ခင္ဗ်ားရဲ႔ အကူအညီကိုလိုလို႔ဘဲ၊ ခုက်ဳပ္ေနတဲ႔ ေခာတ္မွာ “ဒီမြန္” ဆိုတဲ႔ မေကာင္းဆိုး၀ါးႀကီး ေသာင္းက်န္းေနတယ္ ...သူ႔ကို သတ္ဖို႔စြမ္းႏိုင္တာ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္ဘဲရွိတယ္ ခင္ဗ်ားက်ဳပ္နဲ႔လိုက္ခဲ႔ပါ။”<br />“ဘယ္လို ...၂၀၀၇ ခုႏွစ္ဟုတ္လား” နာရူတို ေခါင္းကုတ္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။<br />“ဟုတ္တယ္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ကေန ျပန္လာေခၚတာ ... ကြ်န္ေတာ္က အခ်ိန္ေတြထဲမွာ ခရီးသြားလို႔ရတယ္။ ဒါေတြကို ေနာက္မွေျပာျပမယ္။ ခုကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေက်းဇူးျပဳၿပီးလိုက္ခဲ႔ပါ႔လား”<br />“မလိုက္ႏိုင္ပါဘူး ဘာေတြတုန္း ... က်ဳပ္ရြာမွာ က်ဳပ္မရွိလို႔မျဖစ္ဘူး ျပီးေတာ႔ က်ဳပ္ဇနီး ဟီနာတာမွာလည္း ကိုယ္၀န္ရွိေနၿပီ. ခင္ဗ်ားကိုလည္း က်ဳပ္မယံုဘူး”<br />နာရူတိုက ယတိျပတ္ေျပာလိုက္သည္။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ အခ်ိန္ထဲမွာ ခရီးသြားတယ္တဲ႔။ မျဖစ္ႏိုင္လုိက္တာ။<br />“ဒါဆို ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္လက္ေတြ႔ျပႏိုင္ရင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လိုက္လာဖို႔ သေဘာတူမလား” ပီတာက ေမးလိုက္သည္။<br />“ေကာင္းၿပီေလ၊ က်ဳပ္ကို အတိတ္ကို ျပန္ေခၚသြားလို႔ ရမွာလားေျပာ”<br />“ခင္ဗ်ား ဘယ္အခ်ိန္ကို ျပန္ေရာက္ခ်င္လည္း”<br />“ဆာကူရာနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ခ်င္တယ္၊ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၀ ႏွစ္ကို ျပန္သြားေပး”<br />ပီတာက နာရူတို၏လက္ကို ကိုင္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ႔ မ်က္စိမွိတ္ကာ အာရုံျပဳလိုက္သည္။ လြန္ခဲ႔ေသာ ၁၀ ႏွစ္ ..... နာရူတို၏ ဘ၀။ ဆာကူရာကို နာရူတို ဘာလို႔ေတြ႔ခ်င္တာပါလိမ္႔။ အမွန္ေတာ႔ ဆာကူရာဆိုေသာ မိန္းခေလးမွာ သူႀကီးနာရူတို တစ္ဖတ္သက္ခ်စ္ခဲ႔ရေသာ ငယ္ခ်စ္ျဖစ္သည္။ ခုခ်ိန္မွာ သူမ မရွိေတာ႔ပါ။ ဟုတ္ပါသည္။ ဆာကူရာ ေသဆံုးသြားခဲ႔ရသည္မွာ တိတိက်က်ေျပာရလွ်င္ ၁၀ႏွစ္ရွိသြားၿပီျဖစ္သည္။ နက္ဂ်ာသမိုင္းတြင္ အႀကီးက်ယ္ဆံုးတိုက္ပြဲျဖစ္သည္႔ အာကာဆူကီ ဂိုဏ္းကို ႏွိမ္နင္းသည္႔တိုက္ပြဲတြင္ သူမအသက္ကို စေတးသြားခဲ႔ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ သူႀကီးနာရူတို လြန္ခဲ႔ေသာ ၁၀ ႏွစ္ကို ျပန္လည္သြားခ်င္စိတ္ ျပင္းျပေနျခင္းျဖစ္သည္။ ပီတာ မ်က္ေမွာင္ႀကီးကုတ္ၿပီး အာရုံျပဳေနသည္။ မ်က္လံုးျပန္ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ သူတို႔ေရွ႔ရွိျမင္ကြင္းႀကီးေျပာင္းလဲေနတာကို ေတြ႔ရွိရေလသည္။</span><br /> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ရုတ္တရက္ မ်က္စိေရွ႔မွာ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင္႔ နာရူတိုခမ်ာ ၾကက္ေသေသသြားေလသည္။ လြန္ခဲ႔ေသာ ၁၀ႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ႔သည္႔ နင္ဂ်ာစစ္ပြဲႀကီး မ်က္စိေရွ႔မွာ ျပန္ေတြ႔ေနရသည္။ နင္ဂ်ာသမိုင္းတြင္ အျပင္းထန္ဆံုး၊ လူေသေပ်ာက္မွဴအမ်ားဆံုးစစ္ပြဲႀကီး။ တနည္းအားျဖင္႔ဆိုေသာ္ အာကာဆူကီဂိုဏ္းႏွင္႔ နင္ဂ်ာရြာ ၅ရြာေပါင္းထားေသာ မဟာမိတ္တပ္ဖြဲ႔ႀကီးတို႔ ရင္ဆိုင္ထိေတြ႔ေနေသာ ေနရာႏွင္႔အခ်ိန္ျဖစ္သည္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> မာန္သြင္းေအာ္ဟစ္သံေတြ၊ ေအာ္ဟစ္ ညည္းညူသံေတြႏွင္႔ စစ္ေျမျပင္တစ္ခုလံုး ပြက္ေလာ ရိုက္ေနေလသည္။ ကိန္ ... ဟုိမွာ ငါပါ႔လား .... ဆာဆူကီနဲ႔ တိုက္ေနတာ။ ၿပီးေတာ႔ အိုရိုခ်ီမာရူကို တိုက္ေနတဲ႔ သဲနင္ဂ်ာေက်းရြာက ဂါအာရာနဲ႔ ဆာကူရာ။ တစ္ကယ္႔ကို အခ်ိန္ေတြ ေနာက္ကိုျပန္ဆုတ္သြားၿပီ။ နာရူတို ပီတာကို အံၾသေသာအၾကည္႔ႏွင္႔ လွမ္းၾကည္႔လိုက္မိသည္။ ပီတာက မထူးဆန္းသလိုႏွင္႔ ပုခံုးတြန္႔ျပသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ယံုၿပီလား ... နာရူတို”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“အင္း ... ယံုပါၿပီ။ ဒါေပမဲ႔ တစ္ခုေတာ႔ ေမးခ်င္တယ္” နာရူတိုက ဆာကူရာရွိရာသုိ႔ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔ရင္း ေျပာလိုက္သည္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ဆာကူရာကို ကယ္လို႔ရမလား”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပီတာ ေခါင္းကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခါျပလိုက္သည္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ကံၾကမၼာနဲ႔ ဘုရားသခင္ကို ျပန္ၿပီးမလွည္႔စားရဘူး နာရူတို ... သူ႔ကံရွိသေလာက္ဘဲ အသက္ရွင္ပါေစ”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပီတာက ေျပာရင္း နာရူတိုလက္ကို ဆြဲၿပီး ယခင္ေနရာသို႔ ျပန္ေခၚသြားလိုက္ေလသည္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နာရူတို၏ မ်က္လံုးထဲတြင္ ေဆြးေျမ႔ေၾကကြဲပံု အထင္းသားေပၚေပါက္ေန၏။ ထိုတိုက္ပြဲတြင္ သူခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးခဲ႔ရေသာ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာ အသက္ဆံုးရုံးခဲ႔သည္ မဟုတ္ပါလား။ အံတစ္ခ်က္ႀကိတ္ၿပီး ပီတာဘက္ကိုလွည္႔ကာ ....</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ဟီနာတာကို သြားႏွဳတ္ဆက္လိုက္အံုးမယ္ ... ၿပီးေတာ႔ က်ဳပ္မရွိတုန္း ရြာကို တာ၀န္ယူဖို႔ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္း နာကာမူရာကို သြားေျပာရအံုးမယ္ ... ေနာက္ခဏေနမွ ဒီမွာ ျပန္ဆံုၾကတာေပါ႔”<br />“ေကာင္းပါၿပီ နာရူတို” ပီတာက ၀မ္းသာအားရျပန္ေျဖလိုက္သည္။<br />ရြာရွိရာသို႔ လွမ္းေလွ်ာက္သြားေသာ နာရူတိုကို ၾကည္႔ရင္း ပီတာ တစ္ေယာက္ အေတြးေတြ နယ္ကြ်ံေနမိသည္။<br /> လူဆိုးႀကီး “ဒီမြန္” ကိုႏိုင္ဖို႔ နည္းလမ္းအား အိုင္းဇက္ ဆီကရေသာ ပါ၀ါျဖင္႔ အနာဂါတ္ကို ပန္းခ်ီေရးဆြဲ ၾကည္႔ရာမွ နင္ဂ်ာသူရဲေကာင္း နာရူတို၏ အကူအညီလိုေၾကာင္းေတြ႔ရွိရသျဖင္႔ သူလာေရာက္ခဲ႔ရျခင္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ကား လူဆိုးႀကီး ဒီမြန္၏ ဆိုးသြမ္းမွဴမ်ားကို ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုးက ထိန္႔လန္႔ေနရေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ဒီမြန္သည္ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုးကို အုပ္စိုးရန္အစီအစဥ္ျဖင္႔ လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္၂၀ခန္႔ကတည္းက ႀကိဳတင္စီစဥ္ခဲ႔ေလသည္။ သူ၏ေသြးကို ေမြးကင္းစကေလးမ်ားအား လုိက္လံတိုက္ေကြ်းၿပီး ကေလးတစ္ဦးခ်င္းစီအား တစ္ဦးခ်င္းကိုယ္ပိုင္ပါ၀ါမ်ား ရရွိေစရန္ ႀကိဳးစားခဲ႔သည္။ အဆိုပါကေလးမ်ားကို ဒီမြန္က ေသခ်ာစြာ စီစစ္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင္႔ဆိုေသာ္ ဒီမြန္သည္ လူသားမ်ားထဲတြင္ ေရာေနႏိုင္ေသာ မေကာင္းဆိုး၀ါးတပ္မေတာ္ႀကီး ဖြဲ႔စည္းရန္ အခ်ိန္ယူ စီစဥ္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ကား ဒီမြန္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား အေတာ္ပင္ခရီးေပါက္ေနၿပီဟု ဆိုႏိုင္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။<br /> ေနရာတိုင္းတြင္ ဒီမြန္၏တပ္ဖြဲ႔မ်ားက လိုက္လံဒုကၡေပးလွ်က္ရွိသည္။ လူသားမ်ားထဲတြင္ ေရာေနသျဖင္႔ ဘယ္လိုမွ ခြဲမထုပ္ႏိုင္။ ဒီမြန္၏ညာလက္ရုံး ဆမ္၀င္ခ်က္စတာသည္ အစ္ကိုျဖစ္သူ ဒီးန္၀င္ခ်က္စတာကို သတ္ကာ ကမၻာေတာင္ဘက္ျခမ္းကို စိုးမိုးထားသည္။ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူမ်ားသည္ ဒီမြန္၏တပ္ဖြဲ႔ေၾကာင္႔ မ်ားစြာ ေသဆံုးလွ်က္ရွိေနသည္။ ထိုအျဖစ္မွ ကယ္တင္ရန္ တစ္ခုေသာနည္းလမ္းမွာ နင္ဂ်ာသူရဲေကာင္း နာရူတိုအား အနာဂါတ္သို႔ ျပန္လည္ေခၚေဆာင္ရန္ ျဖစ္ေလသည္။</span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-5575031973511107688?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-78689222418770054662007-11-22T15:22:00.000+07:002007-11-22T15:56:47.058+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္႔ကံၾကမၼာအေၾကာင္းကိုယ္စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္႔အသက္ကိုယ္ သတ္ေသျခင္းဆိုတဲ႔အေၾကာင္းေပါ႔ .... လူတိုင္းစိတ္ညစ္ဖူးၾကတယ္။ အဲ႔ဒီအထဲမွာမွ ေသခ်င္စိတ္ေပါက္ေလာက္ေအာင္ ... ကိုယ္ရွင္သန္ေနတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကေန ခ်က္ခ်င္းကြယ္ေပ်ာက္သြားခ်င္စိတ္ေပါက္ေလာက္ေအာင္ ... ရွိသမွ် ရင္ဆိုင္ေနရတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းႀကီးတစ္ခုလံုးကို ေက်ာခိုင္းသြားခ်င္စိတ္ေပၚလာေလာက္ေအာင္ ... စိတ္ညစ္ရတဲ႔ အခါမ်ိဳး ႀကံဳရတဲ႔ အခါေတာ႔ ရွားမယ္ထင္ပါတယ္။ “အံ၀င္ခြင္က်ျခင္း” ဆိုတဲ႔စကားကို ဒီေနရာမွာ သံုးျခင္တယ္။ လူေတြ ကိုယ္႔ေနရာနဲ႔ကိုယ္ အံ၀င္ခြင္က်ဖို႔လိုတယ္။ အံလည္းမ၀င္ ခြင္လည္းမက်ဆိုရင္ အဲဒီလူဟာ က်ရုံးျခင္းလမ္းမေပၚ စတင္ေရာက္ရွိသြားတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာမွ ကိုယ္တာ၀န္ယူထားတဲ႔ ပမာဏႀကီးရင္ႀကီးသေလာက္ ထိခိုက္ရတာေပါ႔။ The Lost ရုပ္ျမင္ဇတ္လမ္းတြဲထဲမွာ ပါတဲ႔ ဇတ္ကြက္တစ္ကြက္ကို သတိရမိတယ္။ “ဂ်က္”ဆိုတဲ႔ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ေလယာဥ္ပ်က္က်လို႔ေတာ႔ မေသဘဲနဲ႔ ကုန္းေပၚေရာက္ေတာ႔မွ သတ္ေသဖို႔အထိ စိတ္ညစ္စရာေတြ ျဖစ္လာတယ္ .... အဲဒါနဲ႔ သူ တစ္ညမွာ တံတားေဘာင္ေပၚတက္ၿပီး ခုန္ခ်မယ္လို႔ တက္ၿပီးမတ္တပ္လဲ ရပ္လိုက္ေရာ မေမွ်ာ္လင္႔တာေတြ စျဖစ္လာေတာ႔တာဘဲ။<span class="fullpost">သူသတ္ေသဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာကို ျမင္သြားတဲ႔ လမ္းေပၚမွာ ကားေမာင္းလာတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ၾကက္ေသေသသြားၿပီး ကားကို ဘရိတ္ထိုးအုပ္လိုက္တယ္။ အဲေတာ႔ ေနာက္ကပါလာတဲ႔ ကားက ၀င္တိုက္ေရာဆိုပါေတာ႔ .... အဲဒီအမ်ိဳးသမီး ေသြးသံရဲရဲျဖစ္သြားတာကို ျမင္သြားတဲ႔ ဂ်က္လည္း မသတ္ေသျဖစ္ေတာ႔ဘဲ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကို ေရွးဦးသူနာျပဳနည္းနဲ႔ ျပဳစု ... ေဆးရုံကို အျမန္ဆံုးပို႔လိုက္ေရာ ... ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ အဲဒါကို သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္က မွတ္တမ္းတင္ထားလိုက္ႏိုင္တယ္။ ဂ်က္အသက္ကယ္ေနတာကိုဘဲ သူကေတြ႔တယ္ေလ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ကိုယ္႔အသက္သတ္ေသဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ႔ ဂ်က္ဟာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးသိသြားတဲ႔ သူရဲေကာင္းႀကီးျဖစ္သြားပါေလေရာ ... ဒီလိုကံၾကမၼာမ်ိဳးကို ေတြ႔ရေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားမိပါတယ္ ... ဒါေဖာက္ျပန္ေရးဘဲ ... ကံတရားက စည္းမရွိကမ္းမရွိကို ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ေပးေနတာ ... ဘယ္လိုဖာေထးျပဳျပင္ရမလဲ။ ဘယ္လိုေရွ႔ဆက္မလဲ ....<br />ေရွာင္ေျပးရင္ေကာင္းမလား ... ရင္ဆိုင္ရင္ေကာင္းမလား ... တစ္ေန႔ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီလိုဘ၀မ်ိဳး ႀကံဳလာမွာကို သိပ္ေၾကာက္မိတယ္။ ေနတတ္ရင္ေက်နပ္တယ္ .. အရွဳပ္ထဲမွာ ရွင္းေအာင္ေန ... အင္း ... ေနတတ္ဖို႔လည္း ႀကိဳးစားပါတယ္.. အေသတတ္ဖို႔လည္း ႀကိဳးစားပါတယ္။ ကိုယ္႔ကံၾကမၼာကို ပဲ႔ကိုင္ဖို႔ တတ္မနဲ႔ လမ္းညႊန္ေျမပံုေလး ရရင္ျဖင္႔မဆိုးရွာဘူး ...</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-7868922241877005466?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-74373198673895523202007-11-22T05:34:00.000+07:002007-11-22T05:42:53.763+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပင္ပန္းႀကီးစြာႏွင္႔ မနက္အိပ္ရာကို သူ ကုန္းရုန္းၿပီး ထသည္။ ၇ နာရီထိုးၿပီပဲ။ ဖုန္းကို မမွီမကန္းႏွင္႔လုိက္စမ္းသည္။ မိၿပီ။ ခလုတ္တစ္ခုကို ရမ္းၿပီးႏွိပ္လိုက္ေတာ႔ ႏွိဳးစက္သံပိတ္သြားသည္။ အိပ္ခ်င္လိုက္တာ ... မ်က္လံုးကို မဖြင္႔ႏိုင္ဘူး။ နည္းနည္းေတာ႔ ျပန္ေမွးအံုးမွ။ အခ်ိန္လဲနည္းနည္းေစာပါေသးတယ္။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ျပန္ႏွပ္ရုံနဲ႔ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ခဏၾကာေတာ႔ ဇတ္ကနဲ႔ သူလွန္႔ႏိုးလာသည္။ ဖုန္းကိုလွမ္းၾကည္႔ေတာ႔ ၇နာရီ ၂၀မိနစ္။ ဟားကြာ ... အိပ္ေရးကိုမ၀ဘူး။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ ေက်ာင္းမသြားခ်င္ဘူး။ ကိုယ္႔ဟာကို ေပးလို႔ရတဲ႔ ဆင္ေျခကို အလူးအလဲ ရွာၾကည္႔မိလိုက္သည္။ မေတြ႔။ အကုန္လံုး Clear Pass. မရဘူးကြာ။ ရွာစမ္း။ ကိုယ္႔ဟာကို ေပးလို႔မရရင္ ဆရာမကို ေပးလို႔ရတဲ႔ဆင္ေျခရွာၾကည္႔။ ေနမေကာင္းဘူးလို႔ေျပာမလား ... မရဘူး ... မၾကာေသးခင္ကမွ ေျပာထားတာ .. ဒီဆင္ေျခလည္း အလုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ စဥ္းစား၊ စဥ္းစား .... လာေတာ႔လာတယ္ဆရာမ၊ လမ္းမွာ ဘတ္စ္ကားလမ္းပိတ္သြားလို႔ ... ဆရာမ ဒီေန႔ အေရးႀကီးတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္နဲ႔ ဆံုစရာရွိလို႔ .... ဆရာမ ကြ်န္ေတာ႔ကို သံရုံးကေခၚထားတယ္ ... ဆရာမ ဒီေန႔ အိမ္ကမိဘေတြ အြန္လိုင္းလာမယ္ .... ဆရာမ ဒီေန႔ ဟုိဟာ ... ဒီဟာ ......... မရဘူး .... ဒါေတြလည္း အကုန္ေျပာခဲ႔ၿပီးသြားၿပီ။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ ....<span class="fullpost">ငိုခ်င္သြားသည္။ ထရေတာ႔မွာေပါ႔ ... ၀မ္းနည္းျခင္းႀကီးစြာႏွင္႔ သူႀကိဳးစားၿပီးထလိုက္ရသည္။ အိပ္ရာေပၚမွာ ငူငူႀကီးထိုင္ေနလိုက္ေသးသည္။ ၿပီးမွ ေရခ်ိဳးခန္းကို သြား .. သြားတိုက္ ... အဲဒီအထိ မ်က္လံုးကို ဖြင္႔တယ္ဆိုရုံေလးဘဲ ဖြင္႔ထားသည္။ ဒီ ... ဒီ .... ဒီ .... တံခါးမွ alarm သံထြက္လာေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း တံခါးဖြင္႔၊ သူငယ္ခ်င္းကို မလိုက္ႏိုင္ေသး၊ေနာက္က်အံုးမယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းေျပာလိုက္သည္။ ဒီေနလည္း အယင္ကလိုဘဲ မနက္စာငတ္ပါၿပီ။ လြယ္အိပ္ထဲကို မုန္႔ေတြထည္႔လိုက္သည္။ အျပင္မွာ ၀ယ္မစားႏိုင္။ ေစ်းႀကီးသည္။ ထို႔အတြက္ ညေန ၃နာရီအထိ ဗိုက္ဆာခံဖို႔ ဘီစကစ္ သို႔မဟုတ္ ေခ်ာကလက္ တစ္ခုခု ထည္႔သြားရသည္။ ေအးလိုက္မဲ႔ျဖစ္ျခင္း အျပင္မွာ။ -၂၀ ေလာက္ကေတာ႔ အသာေလးဘဲ။ လမ္းေပၚကို သုတ္သုတ္ေလး ေျပးထြက္လာခဲ႔သည္။ ေၾသာ္ ကိုယ္ကသာ အပ်င္းေတြႀကီးေနလိုက္တာ။ လမ္းေပၚမွာေတာ႔ လူေတြ ဥဒဟုိေတာင္သြားေနၾကၿပီ။ ရွက္ေတာ႔ရွက္သား။ အယ္ ... ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာတုန္း ... ပ်င္းတယ္ဆိုတာလည္း အေမေမြးထဲကပါလာတာဘဲေလ။ ခြာခ်ဘို႔ အင္မတန္ခက္တာ။ သို႔ကလို စဥ္းစားမွ။ ႏို႔မို႔ဆို ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ထပ္အျပစ္တင္ေနမိအံုးမယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ ကားခ်ိန္ကိုက္ရဘို႔လို၏။ စဥ္းစားတုန္းရွိေသး။ ကားဂိတ္ကို ဘတ္စ္ကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာလို႔ အေျပးအလႊားလိုက္ရျပန္သည္။ ကားေပၚေရာက္ေတာ႔ မ်က္လံုးကက်ယ္သြားၿပီေလ။ မက်ယ္လဲခံႏိုင္ရိုးလား ... ဒီေလာက္ေအးတဲ႔ရာသီဥတုနဲ႔ ဒီလိုေျပးလႊားေနရတာ။ ဒီေန႔ေစာေစာျပန္ရရင္ေကာင္းမွာ။ ဘီစကစ္ေလးထုပ္ကိုက္ရင္းနဲ႔ သူကားေပၚမွာ ေငးေငးေလး ပါသြားပါေတာ႔သည္။ ေက်ာင္းသြားဖို႔အစီအစဥ္ ေအာင္ျမင္ၿပီကြ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားက်မိသည္။ သူတို႔မ်ား မညီးမျငဴ တတ္ေနၾကတာ .... တစ္ကယ္ ခ်ီးက်ဴးဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဒီေန႔ျပန္လာရင္ ညကို ေစာေစာအိပ္မယ္။ စာၾကည္႔မယ္။ ႏွစ္နာရီမွ်ၾကာမဲ႔ခရီးမို႔ သူ႔အေတြးေတြကို ျဖန္႔က်က္ပစ္လိုက္သည္။ ေၾသာ္ ... ဘ၀မဟုတ္တဲ႔ ဘ၀ .....</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-7437319867389552320?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-21948217742135055472007-11-20T15:42:00.000+07:002007-11-20T15:46:18.833+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရာသီေတြ ပန္းေတြအေၾကာင္းေတြ႔လို႔ မနက္က ဖတ္မိလိုက္ပါ႔တယ္။ ရာသီမသိ ပန္းကိုၾကည္႔ လို႔ရပါတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ျမန္မာနဲ႔ ဂရိရဲ႔ရာသီခြင္ေတြကို ယွဥ္ျပထားပါတယ္။ ျမန္မာ ရာသီခြင္နဲ႔ ဂရိေတြရဲ႔ ရာသီခြင္ဟာ မကြာသေလာက္ပါဘဲတဲ႔။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ အိႏၵိယကေန ကူးလာလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ အျပည္႔အစံုကို ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ႔ <a href="http://www.myanmar.ca/index.htm"><span style="font-weight: bold;">ဒီမွာ</span></a></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဖတ္ၾကည္႔လို႔ရပါတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ပန္းေတြအေၾကာင္း သိခ်င္မလားမသိဘူး....<span class="fullpost">ဟဲဟဲ။ ကြ်န္ေတာ္႔ေလာက္ ပန္းေတြအေၾကာင္းမသိတဲ႔သူ ကမၻာေပၚမွာရွိမယ္မထင္ဘူး။ တစ္ကယ္ တစ္ကယ္ ေျပာတာပါ ....<span class="fullpost"> ကြ်န္ေတာ္သိတဲပန္းနာမည္ေတြကို လက္ခ်ိဳးရည္လို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ပန္းဆိုတဲ႔နာမည္ကိုေတာ႔ အရမ္းကို သေဘာက်တယ္။ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြထဲမွာ ပန္းအေၾကာင္းဖြဲ႔ထားလို႔ကေတာ႔ အင္မတန္ခိုက္။ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ပန္းေလး ညိွဳးက်သြားတဲ႔ အခန္းကို ျပရင္(ဘာလို႔ျပလဲဆိုတာေတာင္မသိဘူးေနာ္) သိပ္၀မ္းနည္းတာ။ </span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၿပီးေတာ႔ ပန္းေတြလွတာကို ၾကည္႔တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔အျမင္ကလည္း သူမ်ားနဲ႔ မတူဘူး။ ဥပမာဗ်ာ ... သစ္ခြပန္းကို ကြ်န္ေတာ္က လွတယ္လို႔ကိုမထင္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္စိထဲမွာ သစ္ခြပန္းနဲ႔ စံပယ္ပန္းနဲ႔ ဆို စံပယ္ပန္းက ပိုလွတယ္။ မဆီမဆိုင္ အဲဒါနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားမိတာတစ္ခုရွိေသးတယ္။ ငါ ပန္းအလွကို ၾကည္႔တဲ႔ ေနရာမွာ သူမ်ားနဲ႔ လြဲေနၿပီဆိုေတာ႔ မိန္းကေလးေတြ လွမလွ ဆံုုးျဖတ္တဲ႔ေနရာမွာေရာ သူမ်ားနဲ႔ တူပါ႔မလားေပါ႔ေလ။ အေတြးေခါင္တာပါ။ အမွန္ေတာ႔ ဘာဆိုင္တုန္းေနာ္။ ကိုယ္႔မ်က္စိထဲ လွဖို႔ဘဲလိုတာ သူမ်ားလက္ခံဖို႔မလိုပါဘူး။ ၿပီးေတာ႔ ေျပာေလ႔ရွိတယ္ေမာ႔လား။ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ႔ ေကာင္မေလး လွမလွကို သူမ်ားဆီကေန ေထာက္ခံခ်က္ေတာင္းဖို႔ မစဥ္းစားပါနဲ႔တဲ႔။ မွန္ပါ႔ဒါလဲ ....<span class="fullpost"></span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေနရာေဒသေပၚမူတည္ၿပီး ပန္းရဲ႔တန္ဖိုးကလည္း ျမင္႔တက္လာေသးတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ပန္းကို သေဘာမက်တဲ႔ သူဆိုတာ ေလာကမွာ မရွိသေလာက္ဘဲမဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ႔ ပန္းရွားတဲ႔ ေဒသဆိုရင္ ပန္းရဲ႔ တန္ဖိုးဟာ သိပ္ကို ျမင္႔တက္ေနတာေပါ႔။ ဥပမာဗ်ာ ... ျမန္မာျပည္မွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ပန္းေပးမယ္ဆိုပါေတာ႔။ အဲဒီေကာင္မေလးအတြက္ အရမ္းႀကီးေတာ႔ ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ဒီမွာ ဆိုရင္ေတာ္႔ ပန္းေပးႏိုင္တဲ႔သူက တစ္ကယ္႔ကို ထူးထူးျခားျခား တံု႔ျပန္ခံရတယ္။ ရွားတယ္ေလ။ ေနာက္ၿပီးေတာ္႔ ျမန္မာျပည္မွာ ကန္ေတာ္႔ရင္ အုန္းပြဲငွက္ေပ်ာပြဲ ပါသလိုဘဲ သူတို႔ဆီမွာ ကန္ေတာ္႔ရင္ ပန္းျခင္းနဲ႔ ကိတ္မုန္႔ အျမဲပါေလ႔ရွိတယ္။ </span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေနာက္တစ္ခုက ေမႊးတဲပန္းနဲ႔ လွတဲ႔ပန္း။ ဘယ္ဟာပိုႀကိဳက္လဲ ေမးရင္ ေျဖတတ္ဘူးရယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေသခ်ာတာကေတာ႔ ျပင္ဦးလြင္ကပန္းေတြ လွဘဲလွတယ္။ မေမႊးဘူး။ သေဘာေတာ႔က်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ခေရပန္းေမႊးရတာကိုေတာ႔ ပိုခံုမင္မိပါတယ္။</span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခ်စ္သူနဲ႔ပန္းနဲ႔ဆိုရင္ေတာ႔ ...... ဘယ္ပန္းၿပိဳင္လို႔သာပါႏိုင္ ေပါ႔။ ခ်စ္သူေခါင္းေပၚမွာ ပန္းတစ္ပြင္႔ေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ႔ .. ဘယ္သူၿပိဳင္လို႔ လွပါေတာ႔ႏိုင္ ..ေပါ႔။ ျမင္သာျမင္ မၾကင္လိုက္ရတဲ႔ ေကာင္မေလးဆိုရင္ေတာ႔ “ပန္းကေလးလို လွတာကိုပဲ ၾကည္႔ခ်င္ပါသည္။ ပန္းကေလးလို ညွိဳးမွာကိုလည္း စိုးရိမ္မိသည္” ေပါ႔။ ကိုယ္႔အျမတ္တႏိုးတန္ဖိုးထားတဲ႔ ေကာင္မေလး ပ်င္စီးသြားခဲ႔ရင္ေတာ႔ “ပိုးကိုက္ေသာပန္း ဥယာဥ္မွဴးရဲ႔ အလြမ္း”ေပါ႔။ အဖိုးတန္ေကာင္မေလး ကာမတဏွာေတြေၾကာင္႔ လမ္းမွားေရာက္ေနရင္ေတာ႔ “ႏြံထဲကၾကာ”ေပါ႔။ ဒီေလာကႀကီးမွာ ပန္းသာမပြင္႔ခဲ႔ရင္ စါေရးဆရာေတြ ဖြဲ႔ႏြဲ႔စရာ ေတာ္ေတာ္ပါးရွားသြားမွာ အမွန္ဘဲ။ တစ္ေန႔ ဦးသံုးႀကိမ္ခ်ရမဲ႔အထဲမွာ အဲဒီပန္းေတြပါတယ္လို႔ မထင္မိဘူးလား။ ဟီး။</span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကြ်န္ေတာ္ ပန္းေတြကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ယုယုယယ ထားရမွာကို ပ်င္းတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္႔ နေဘးမွာ ဘယ္ပန္းမွ ေကာင္းေကာင္းပြင္႔မလာခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ခုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ႔ ရင္ထဲမွာ အလွဆံုးပန္းတစ္ပြင္႔ ပြင္႔ေနပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ႔ ႏွလံုးေသြးနဲ႔ အသက္ရွင္ေနတဲ႔ အဲဒီပန္းေလး ရႊင္လန္းေနရင္ ကြ်န္ေတာ႔တစ္ကုိယ္လံုးလဲ လန္းလို႔ ... သူျငိဳးငယ္ေနရင္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ႔ရင္ထဲမွာလည္း နာေနရတယ္။ </span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေထြရာေလးပါး .. ငါးပါး ...ေျခာက္ပါး .... မကေတာ႔ဘူး။ ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားၿပီ။ ေတာ္ၿပီဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ႔ ပန္းေလးကိုဘဲ ဆက္လြမ္းလိုက္အံုးမယ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-2194821774213505547?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-86521725668820544092007-11-20T02:18:00.000+07:002007-11-20T02:38:48.641+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လြမ္းတယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္စိတ္ေပါက္လာလို႔ ေျပာလိုက္အံုးမယ္ဗ်ာ။ကြ်န္ေတာ္ အမ်ားႀကီးလြမ္းေနတယ္။ အလြမ္းေတြ မက္မက္စက္စက္ကို ရေနတယ္။ ေနလို႔ထိုင္လို႔မေကာင္းဘူး။ ေျခေထာက္ေတြ မိုးေပၚကို ေထာင္ၿပီးေတာ႔ ပါးစပ္က ေအာ္ခ်င္ရာေအာ္ပစ္ေနတာ။ ငိုခ်င္သလိုလို ရီခ်င္သလိုလိုနဲ႔ ..... ေကာင္မေလးကေတာ႔ ေျပာတယ္။ သူမရွိရင္ အနားရၿပီေပါ႔တဲ႔ . သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ထဲက အသံေတြကို ၾကားေစခ်င္လိုက္တာ။ သူမရွိတဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္႔အခ်ိန္စရင္းမွာ ေနာက္သို႔ေရြ႔သည္ေတြ ပိုိပုိမ်ားမ်ားလာတယ္ဆိုတာ။ ဘာမွကို လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိဘူး .....<span class="fullpost">ဆိုးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးဆိုးပါတယ္။ သူေျပာတဲ႔စကားကို နားေထာင္ခ်င္တာေပါ႔. ေက်ာင္းသြားပါ။ စာႀကိဳးစားပါ။ ေကာင္းေကာင္းစားပါ။ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကိုလြမ္းေနရလို႔ကို ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ေကာင္းဘူးေနာ္။ ဘာေျပာရမွန္းကို မသိပါဘူးဗ်ာ။ ကဗ်ာနဲ႔ကိုမလံုေလာက္ဘူး ကြ်န္ေတာ္႔အလြမ္းကိုေျဖဖို႔။ ဘယ္စာေရးဆရာမွ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို ဆြဲထုပ္ၿပီး ေရးတတ္မွာမဟုတ္ဘူ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ လြမ္းတယ္ဆိုတာ ေနရာေဒသ၊ အခ်ိန္၊ ခြဲခြာမွဴပံုစံ၊ ခ်စ္တတ္တဲ႔ အေလ႔အက်င္႔၊ ေျပာေနက်စကား၊ ႏွဳတ္ဆက္တဲ႔စတိုင္၊ အမ်ားႀကီးပါဘဲ။ ဘယ္လိုမွ တူညီမရွိႏိုင္တဲ႔ အမွတ္တရေတြနဲ႔မဟုတ္လား။ ကိုယ္႔အလြမ္းကို ကိုယ္ဘဲသိတယ္။ တိုက္ဆိုင္မွဴဆိုတာ သူ႔ဟာနဲ႔သူကို အလည္ ေရာက္ေရာက္လာတတ္တာ။<br />ကြ်န္ေတာ္႔အသံကို သူ႔ဆီပို႔ဖို႔ ဒီေန႔ ႀကိဳးစားၾကည္႔ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ လမ္းမွာ ထြက္က်သြားတာက တစ္လိုင္း၊ အဘမ္းခံလိုက္ရတာက တစ္ပိုင္း၊ မေအာင္ျမင္ဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ပိုဆိုးသြားၿပီ။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ နပဲငဆနဲ႔ အလြမ္းေျဖပါမယ္ဆိုမွာ ပိုျပီး အေျခအေနေတြ ပ်က္ယြင္းသြားတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သူ႔အေၾကာင္းစဥ္းစားရတာ ေမာတယ္ကိုမရွိဘူး။ စြဲလမ္းမူျပသာနာဆိုပါေတာ႔။ မ်က္စိႏွစ္လံုးက သူ႔မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ဖို႔၊ နားႏွစ္ဖက္က သူ႔အသံကို ၾကားေယာင္ဖို႔။ ႏွလံုးသားေလးလည္း အနားကိုမရရွာဘူး။ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္ေနပါၿပီ။</span> </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-8652172566882054409?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-60466927587649223172007-11-19T20:42:00.000+07:002007-11-19T20:45:39.932+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ္ဒီေန႔ တစ္ခုစဥ္းစားမိတယ္။ ဘေလာ႔ခ္ေတြေပၚလာေတာ႔ လူငယ္ေတြ လူႀကီးေတြ ကိုယ္ေရးခ်င္တာကို ခ်ေရးႏိုင္လာၾကတယ္။ ဘယ္သူဖတ္ဖတ္ မဖတ္ဖတ္ ကိုယ္ေရးခ်င္တာကို ေရးေနယံုဘဲ။ ကိုယ္ျမင္သလို သူမ်ားမျမင္မွာလည္း မပူရဘူး။ ပက္ပက္စက္စက္ ဘယ္သူမွလည္း ထုိင္ၿပီးေ၀ဖန္မေနဘူး။ သေဘာကေတာ႔ လြတ္လပ္တယ္ေပါ႔။ ၿပီးေတာ႔ စာတိုေပစ ေရးခ်င္တဲ႔သူေတြအတြက္ ေရးစမ္းပါေလ ... ေပါလိုက္တဲ႔ စာမ်က္ႏွာေတြ ။ ေၾသာ္ ... အဆင္ေျပလိုက္တာ။ ေရွးုတုန္းက ျမန္မာစာေရးဆရာႀကီးေတြမ်ား လက္ေရးနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေရးၿပီး ေလ႔က်င္႔ခဲ႔ရတာ။ ဘယ္ေလာက္မ်ားပင္ပန္းလိုက္ပါမလဲ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ နည္းနည္းေလး ေအာင္ျမင္လာၿပီး ပိုက္ဆံေလးပိုတဲ႔သူကေတာ႔ လက္ႏွိတ္စက္ေလးနဲ႔ေပါ႔။ ေတာေတြကိုသြားၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး စာေရးခ်င္ရင္ အဲဒီလက္ႏွိတ္စက္ကိုသယ္ရတယ္။ ဘာသာျပန္စာေရးဆရာေတြဆို အဘိဓါန္အမ်ားႀကီးကလည္းပါေသး။ ဒီ႔ထက္ပိုဆိုးမွာက ဟိုးေရွးေရွးုတုန္းကေပါ႔ ။ ကညစ္နဲ႔ ေရးရတဲ႔ကာလ။ သူတို႔မ်ား ဒီေခာတ္ ေရာက္လာလို႔ ျမင္ရင္ ျမန္မာျပည္မွာ စါေရးဆရာေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ေနသင္႔ၿပီလို႔ ေျပာမွာဘဲ။<span class="fullpost">၀ီရိယ စိုက္ထုပ္စရာ သိပ္မွမလိုေတာ႔ဘဲ။ ကြန္ျပဴတာ သံုးႏိုင္တဲ႔သ ူနည္းေသးတာကေတာ႔ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဆိုလိုတာက အယင္ကထက္ ပိုၿပီးထြန္းကားလာသင္႔ၿပီလို႔ေျပာတာပါ။ ထြန္းကားလာမယ္လို႔လဲလည္း ထင္ပါတယ္။ ရသစာေပေတြ မ်ားမ်ားေတာင္႔တမိတယ္။ လူငယ္ေလးေတြ ေရးေတာ႔ ေရးၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကဗ်ာကေန တက္မလာဘူး။ ကေလာင္သစ္တစ္လက္ ရဲ႔ လက္ရာေကာင္းေကာင္းေလး ဖတ္ဖို႔ကို ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးေစာင္႔ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ကို ျဖစ္ေစခ်င္တာတစ္ခုက လတိုင္း လတိုင္းမွာ ကေလာင္သစ္ေတြ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီးကို ထြက္ေနေစခ်င္တာ။ ျမသန္းတင္႔လို၊ မစႏၵာလို၊ ဂ်ဴးလို ရသပိုင္းမွာ အမ်ားႀကီးပိုင္တဲ႔ စာေရးဆရာမ်ိဳး အမ်ားႀကီးကို ျမန္ျမန္ေပၚပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္။ ႏွစ္ေတြအၾကာႀကီးေနမွ တစ္ေယာက္ေလာက္ေပၚလာတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ကိုယ္တိုင္ေရး ရသစာအုပ္ေကာင္းေကာင္းေတြကို အျမန္ဆံုးဖတ္ခ်င္ပါၿပီ။ အယင္တုန္းကဆို ကိုယ္ေရးတာေလးကို ပံုႏွိပ္ၿပီးတာ ျမင္ရေအာင္ ေသလုေအာင္ႀကီဳးစားရတာမဟုတ္လား။ ခုဆို ပံုႏွိပ္တာထက္ေတာင္ေကာင္းေသး။ အယ္ဒီတာမရွိ။ ဆင္ဆာမရွိ။ တစ္ကမၻာလံုး ကို ျဖန္႔ခ်ီေရးလုပ္ေနလို႔ရတယ္။ အဲဒီေတာ႔ စာေရးရတာ ၀ါသနာပါသူအေပါင္းတို႔ ဘေလာ႔ဂါႀကီးေတြ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၿပီး စာေတြသာမ်ားမ်ားေရးၾကဗ်ာ။ လိုက္ၿပီးကို အားေပးေနမွာ။</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-6046692758764922317?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-75867291461504322772007-11-19T19:52:00.000+07:002007-11-19T20:00:16.474+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္မိတဲ႔ သီခ်င္းအဆိုေတာ္ေတြနဲ႔ သီခ်င္းေတြကို ေရးခ်င္လာတာနဲ႔ ေရးခ်လိုက္တာ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က တြံတန္းသိန္းတန္၊ ဟသၤတထြန္းရင္တို႔နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ႔တယ္ဆိုရင္မမွားပါဘူး။ အေမနဲ႔အေဖက သိပ္ႀကိဳက္တာေလ။ သူတို႔ဖြင္တဲ႔ သီခ်င္းမွန္သမွ် ကြ်န္ေတာ္ နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ စတီရီယိုေခာတ္ေရာက္ေတာ႔ စိုင္းထီးဆိုင္တို႔ ေမဆြိတို႔ေပါ႔၊ ရပ္ကြက္ထဲက ကာလသားေတြဆီသြားရင္ေတာ႔ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ ၾကားေနရပါၿပီ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အကုန္နားေထာင္လို႔ရပါတယ္။ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး မစဥ္းစားဘူး။ သီခ်င္းဆိုအကုန္နားေထာင္လိုက္တာဘဲ။ နည္းနည္းေလး အသက္ႀကီးလာေတာ႔ ေရြးခ်ယ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိမွန္းသိလာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ စၿပီး ဂ်ီးမ်ားတတ္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ၄တန္းကစၿပီး ေရာခ္႔ဂီတကိုေတာ႔ နည္းနည္းပိုၿပီး သေဘာက်ခဲ႔ပါတယ္။ အက္ကြဲရွတ ေဇာ္၀င္းထြဋ္နဲ႔ ႏွာသံေပါက္ ေလးျဖဴတို႔ကို ႀကိဳက္တယ္။ ရင္ဂိုကိုေတာ႔ အဲဒီအထဲကကို သေဘာမက်ဘူး။ သူ႔အသံက အျမဲတစ္ခုခုလိုေနတယ္။ အင္း ... ေျပာရင္းနဲ႔ ေဘးေရာက္ကုန္ပါၿပီ။ ျပန္တည္႔အံုးမွ။<span class="fullpost">၁၉၈၉ ေက်ာ္ေက်ာ္ကေန ခု ၂၀၀၇ထိ နားေထာင္မိသမွ်ထဲမွာ အႀကိဳက္အေတြ႔ဆံုး ျပည္တြင္းအဆိုေတာ္ေတြကေတာ႔ အမ်ိဳးသားထဲမွာ ေလးျဖဴနဲ႔ အမ်ိဴးသမီးထဲမွာ တင္ဇာေမာ္ ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ႔ အဲဒီႏွစ္ေယာက္တြဲၿပီး စံုတြဲေတးဆိုခဲ႔ရင္ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ကိုသေဘာက်မိမွာဘဲ။ ျပည္ပအဆိုေတာ္ထဲမွာေတာ႔ အမ်ိဳးသားထဲမွာ Linkin Park နဲ႔ အမ်ိဴးသမီးထဲမွာ Evanescence တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဟုိတစ္ေလာက္ ဖိုရမ္တစ္ခုမွာ ဂီတအမ်ိဳးအစားနဲပါတ္သက္ၿပီး ျငင္းခံုေနၾကတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေပွ်ာ္ဖို႔ေတာ႔ ေကာင္းမဲ႔ပံုဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္႔အျမင္ကေတာ႔ စိတ္ခံစားခ်က္နဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ႔ ဂီတဆိုတာ အခ်ိန္မေရြး ေျပာင္းလဲေနတတ္တာဘဲ။ ဥပမာ ... ကြ်န္ေတာ္ ႔ စိတ္ေတြ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ၾကည္ၾကည္ႏွဴးႏွဴး ျဖစ္ေနရင္ စိုးစႏၵာထြန္းနားေထာင္တယ္။ ေပါက္ကြဲျခင္ရင္ S.O.T ရွိတယ္၊ Linkin Park ရွိတယ္။ ေကာင္မေလးေတြကို တိုင္တယ္ၿပီးေအာ္ဟစ္ျခင္ရင္ Hip Hop နားေထာင္တယ္။ အသည္းကြဲေနရင္ soft pop , country songs ေတြ နားေထာင္တယ္။ ခုတစ္ေလာဆို Keith Urban ေတြႀကီး လွိမ္႔နားေထာင္ေနတာ။ ဘာျဖစ္ေနလည္းလို႔ေတာ႔ မေမးနဲ႔ေနာ္ .... ဟီး ေနာက္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္နဲ႔ ေကာ္ပီနဲ႔ .... အေကာင္းဆံုးကေတာ႔ ႏွစ္ခုလံုး ထြန္းကားတာအေကာင္းဆံုး ေပါ႔ဗ်ာ။ ကမၻာေပၚက ဂီတဂုရုႀကီးေတြ ဖန္တီးထားတဲ႔ ေတးသီခ်င္းေတြကို ျမန္မာမွဴျပဳၿပီး နားေထာင္ခြင္႔ရတာလည္း ေကာင္းတာဘဲဟာကို။ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ကေတာ႔ ေရွ႔ေရာက္သင္႔တာမွန္ပါတယ္။ သီခ်င္းေရးဆရာေတြရဲ႔ ေတာက္ပတဲ႔ အခန္းကဏၰဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ေရာက္လာမလဲမသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္႔အထင္ေတာ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားဟာ ဂီတတူရိယာနဲ႔ ထိေတြ႔မူ႔နည္းပါးေနေသးလို႔ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဥပမာ သူတို႔ႏိုင္ငံေတြမွာက ပီယာႏိုတီးခတ္ျခင္းကို အထူးတလည္ အေရးထားတယ္ေမာ႔လား။ ဇရွိတဲ႔သူက သူ႔ဟာနဲ႔သူ ဖန္တီးခ်င္လာေရာ။ ဂီတာဆိုလည္း သီခ်င္းဆိုလို႔ရတဲ႔ အဆင္႔မွာတင္ ရပ္ရပ္သြားလို႔မရဘူး။ ဖန္တီးႏိုင္တဲ႔ အဆင္႔ထိေရာက္ေအာင္ ေျမေတာင္ေျမာက္ေပးၾကေစျခင္တယ္။ စီးပြားေရးေလးလည္း လုပ္ရင္းနဲ႔ေပါ႔။ ေဆာင္းဦးလွိဳင္တစ္ခါေျပာခဲ႔ဖူးသလိုပါဘဲ ။ “ကြ်န္ေတာ္ အေကာင္းစားသီခ်င္းေတြ ေရးႏိုင္ပါတယ္။ ေကာင္းရင္ေတာ႔ မ်ားမ်ားမထြက္ႏိုင္ဘူး။ အဲလိုလုပ္ရင္ ထမင္းငတ္မယ္ ... တစ္ပုဒ္ေရးလို႔မ်ား ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းရရင္ ကြ်န္ေတာ္ အေကာင္းဆံုးသီခ်င္းေတြဘဲ ဖန္တီးဖို႔ႀကိဳးစားမွာပါ”တဲ႔။ သူေျပာတာလည္း ဟုတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူေရးတဲ႔ သီခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္နဲ႔ တစ္ပုဒ္ ဆင္တယ္ကြာဆိုၿပီးေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ကြ်န္ေတာ္မေ၀ဖန္ေတာ႔ပါဘူး။ေနာက္တစ္ခုက ျပန္ဆိုေတး။ သူတို႔ႏိုင္ငံေတြမွာ ျပန္ဆိုေတး မဆိုဘူးလား .... ဆိုတာေပါ႔။ သိပ္ဆိုတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ျပန္ဆိုတဲ႔ အခါဆိုရင္ မူရင္းအဆိုေတာ္နဲ႔ မနိမ္႔က်တဲ႔ အျပင္ကို တစ္ခ်ိဳ႔ဆို သာေအာင္ ဆိုႏိုင္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အရသာအသစ္တစ္မ်ိဳးကိုလည္း အျမဲေပးတယ္။ ဥပမာ ... Unchained Melody တို႔ Without you တို႔ you raised me up တို႔ ..... Withou you သီခ်င္းကို ေနာက္ဆံုးဆိုထားတာ Kelly Clarkson ထင္တယ္။ အရမ္းကို ေကာင္းပါတယ္။ ျမန္မာမွာလည္း အဲလိုျဖစ္ေစခ်င္တာ။ Someday Someway ေပါ႔ဗ်ာ။</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-7586729146150432277?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-88452169844311663032007-11-19T19:49:00.000+07:002007-11-19T20:01:39.822+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာင္းကင္မွာအေရာင္ရွိသလို ညမွာလည္း အေရာင္ရွိတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ လြန္ခဲ႔တဲ႔ တစ္ပါတ္ေလာက္က စၿပီး သတိထားမိလိုက္ပါတယ္၊ တိတိက်က်ေျပာရရင္ အျဖဴေရာင္ညေတြပါ။ ႏွင္းေတြ တစ္ဖြားဖြား အဆုတ္လိုက္ အဆုတ္လိုက္ က်ဆင္းလာၿပီး ေျမျပင္တစ္ခုလံုး ေဖြးေဖြးလွဳပ္သြားေလရဲ႔။ တစ္ကယ္ေတာ႔ အျဖဴေရာင္မကပါဘူး၊ ေငြေရာင္သန္းေနပါေသးတယ္၊ အျဖဴေရာင္ေငြႏွင္းေတြပါ။ တိုက္ေတြေပၚက အခန္းမီး ကြက္ၾကားကြက္ၾကားကေန ဆလိုက္ထိုးထားသလို ျမင္ေနရတယ္။ ေၾသာ္ .... သူတို႔ေတြ လာၾကျပန္ၿပီေပါ႔။ ေအးစက္စက္ေလေတြ၊ ေအးစက္စက္အေငြ႔အသက္ေတြကို သယ္ေဆာင္လာတဲ႔ ဒီႏွစ္ေဆာင္းရာသီကို ဟုိအယင္တုန္းကလိုဘဲ ရင္ထဲမွာ ေႏြးေႏြးေလးခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ေျမျပင္ေပၚက ႏွင္းေတြ အေရာင္ျပန္ၿပီးေတာ႔ ညဟာ အျဖဴေရာင္ေတာက္ေတာက္ေလး ျဖစ္ေနပါတယ္၊ ၾကည္႔စမ္း ... ငါဟုိအယင္ႏွစ္ေတြက ဘာလို႔သတိမထားမိတာပါလိမ္႔၊ ဒီေလာက္လွပတဲ႔ ျမင္ကြင္းကို ငါလြတ္သြားခဲ႔ရတာ သိပ္နာတာဘဲ။ အျပာေရာင္ညကို အခ်စ္ညလို႔ တင္စားလို႔ရွိရင္ အျဖဴေရာင္ညကိုေရာ ဘယ္လိုေခၚၾကရင္ ေကာင္းမလဲ ...<span class="fullpost">ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္တစ္ပြင္႔မွ မရွိဘဲ လွေနတဲ႔ညဆိုတာ ဒီလိုညမ်ိဳးပါဘဲထင္ပါရဲ႔။ တိုက္ေတြရဲ႔ ေခါင္မိုးေပၚမွာ ကားေတြေပၚမွာ လမ္းမေတြေပၚမွာ အျဖဴေရာင္အလႊာ ဖံုးအုပ္ထားတယ္၊ ၿပီးေတာ႔ အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္း သစ္ပင္ေတြ .... ဆန္႔က်င္ဘက္ နမိတ္ပံုေတြကို စုၿပံဳခံစားလို႔ရေနပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ ဒီလိုညမ်ိဳးကို ႏွစ္သက္တဲ႔သူဟာ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္မဲ႔သူေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ တစ္စံုတစ္ခုကို နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း စူးစိုက္ခံစားတတ္မဲ႔သူမ်ိဳးျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ကေရာ .... ေတြးမိတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေယာင္ၿပီး လက္က တံခါးကိုဆြဲဖြင္႔မိလုိက္တယ္... အားပါး .... ေအးလိုက္တာေဆာင္းရယ္ ... ေလတစ္ခ်က္ေ၀ွ႔ခနဲ သုတ္သြားလိုက္တာ ... အသည္းခိုက္တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးဘဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေလေတြကိုေတာ႔ မုန္းတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ ... ကြ်န္ေတာ္သေဘာက်တဲ႔ အျဖဴေရာင္ညမွာ ဒီေလ မပါဘူး။ ၿပီးေတာ႔ ... ဒီေလေတြေၾကာင္႔ဘဲ ညဟာ ေျခာက္ကပ္သြားခဲ႔ရတာ။ ဒါတင္မကေသးဘူး ... ဒီေလေတြက အိပ္လို႔ေကာင္းတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာဆို ပိုလို႔ေတာင္ တိုက္ျပေသးတာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေလကို မုန္းတီးခဲ႔တာ ခုမွမဟုတ္ပါဘူးေလ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္၂၀က စခဲ႔တာပါ ။ကြ်န္ေတာ္ ၇ႏွစ္ဘဲရွိေသးတာေပါ႔။ ျမန္မာျပည္မွာ အဲဒီအခ်ိန္တံုးက ေဆာင္းဆိုတာ သရုပ္သကန္ ပီျပင္ပါေသးတယ္။ ေအးလည္းေအးတယ္၊ ျမဴလည္းဆိုင္းတယ္၊ ေလေအးကလည္း သိပ္ကို သရမ္းတာ။ ေနတဲ႔အိမ္က ထရံကာ သက္ကယ္မိုး၊ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ အိမ္၊ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ေစာင္တစ္ထည္နဲ႔ ေကြးေနရတဲ႔ ကာလေပါ႔။ ညဆို အေပါက္ရွာၿပီး၀င္လာတတ္တဲ႔ ေလေအးေအးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ၿပီးမုန္းတယ္။ ၾကမ္းၾကားကေနလည္း တိုး၀င္လာတတ္ေသးတာ။ အေမက ကြ်န္ေတာ္႔ကို တင္းတင္းဖတ္ၿပီး အိပ္တယ္။ မနက္ဆိုလည္း အဲလိုဘဲ။ ဒီတိုင္းေနလို႔ကိုမရတာ၊ အဘြားက ျခံထဲက သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို တံျမက္စည္းနဲ႔လွဲၿပီးေတာ႔ မီးပံုလုပ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြ စုၿပီး မီးကင္ၾကတာေပါ႔။ အဲအခ်ိန္မွာ အေမက လက္လုပ္မီးဖိုေလးနဲ႔ ေရေႏြးတည္တယ္။ လက္လုပ္မီးဖိုဆိုတာ ေျမႀကီးကို အိုးဖင္ရဲ႔ အေနအထားေလာက္ က်င္းတူး၊ ၿပီးေတာ႔ ထင္းထည္႔လို႔ေအာင္ က်င္းထဲကို ေျမာင္းေလးေဖာ္ထားတာပါ။ ၿပီးေတာ႔ အေမ႔အစ္ကို ေရာက္လာတာနဲ႔ ေရေႏြးေသာက္ရင္း ၀ါးထရံယက္ၾကေတာ႔တာပါဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ ဒီေန႔ဘာကစားနည္း ကစားရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာ စဥ္းစားေနတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ႀကိဳက္တဲ႔ ကစားနည္းေတြ ျဖစ္တဲ႔ ညဘက္ ထုပ္ဆီးတိုးတာ၊ ဒီထိုးတာေတြကို မေဆာ႔ရမွာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္။ အဲဒီေလေတြေၾကာင္႔ေပါ႔။ မကစားႏိုင္ဘူး ေအးလို႔။ သိတဲ႔အတိုင္းဘဲ ... ဒီကစားနည္းေတြက ကြင္းျပင္မွာ ကစားရတာေမာ႔လား။ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ။ ကြ်န္ေတာ္ အျဖဴေရာင္ညေတြကိုေတာ႔ လြမ္းမိေနမွာပါ။</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-8845216984431166303?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-63941034954715786172007-11-17T20:31:00.000+07:002007-11-18T17:22:48.603+07:00<div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေဇာ္ဂ်ီဖြန္႔စမ္းသပ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႔ ေက်းေတာသားပံုျပင္ေလးေတြကို အစပ်ိဳးဖို႔အတြက္ ျမန္မာဘာသာ ကြ်မ္းက်င္ရန္အလို႔ငွာ ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳးပါ၏။ ဖတ္ရူ႔မိသူ အေပါင္းအား အမွားပါရွိပါက အားမနာစတမ္း ေ၀ဖန္ေပးသြားပါရန္ ေတာင္းဆိုပါသည္။ ယုတ္စြအဆံုး ျမန္မာစာလံုးေပါင္းသတ္ပံု၊ ပုဒ္တားပံုမွအစ ၀င္ေရာက္ေအာ္ဟစ္ဆူပူေပးသြားၾကပါ။ ကံေကာင္းပါေစ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-6394103495471578617?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1726592364777814129.post-81286781794210901902007-11-17T18:11:00.000+07:002007-11-18T17:23:25.734+07:00<span style="font-family:trebuchet ms;">I wanted to talk about my fairy tales since long long time. Now is the chance to write down what's in my heart. Everybody needs the exit from damn things which mess up with our daily activites, our aims, our career. How you feel everyday alone is nothing different from others. They are all sucks. So I wanna blow up my tune in here. LEAVE BRITNEY ALONE. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1726592364777814129-8128678179421090190?l=moe-sway.blogspot.com' alt='' /></div>Moeswayhttp://www.blogger.com/profile/11668050695072274234noreply@blogger.com